این روزهای بدِ تنهایی یک دلیل برای خوشحالی پیدا کردم. صبح ها هر ساعتی خواستم بلند می شم و همش به خودم می گم نفس بکش که هیچ درس سخت و کتاب و جزوه ای در انتظارت نیست. اون وقت دیگه از ساعت نمی ترسم و زل می زنم بهش و ساعت 10 صبح بهش می گم هر چقدر که دلت خواست لنگاتو باز کن و ببند و پز بده. ساعت 12 می گم هر چقدر که دوست داری دستاتو به هم گره بزن و بالا بگیر و واسه خودت خوشحال باش و ساعت یک ربع به 3 می گم هر چقدر که خواستی راحت دراز بکش و دستاتو بذار زیر سرت و دل منو آب کن که خوابم میاد ولی نباید بخوابم. ساعت 6 بهش می گم اینقدر با اون قد و قوارت سیخ وایسا به من نگاه کن و دستور بده که برو درس بخون، دیرت می شه که عقده هات خالی بشه! این روزها من یک دلیل برای خوشحالی دارم که خیالم آسوده ست که می توانم نفس بکشم ولی نگران نباشم که دیر می شود...