خوبی زندگی کردن با بابا این است که می توانی کم صحبت کنی یا اصلا حرف نزنی.می توانی برای اینکه بگویی شام می خوری یا نه، فقط سرت را تکان دهی. یا بروی توی اتاق برای خودت باشی و مطمئن باشی کسی در خانه سر از کارت در نمی آورد. حتی وقتی تلویزیون می بینید می توانید یک کلمه با هم حرف نزنید چون که نقطه مشترکی برای صحبت ندارید. یا موضوع های مورد علاقه هر کدامتان بر همدیگر غیرجذاب است.
صبح که بیدارم می کند و من نشسته ام دارم از پتوی گرمم خداحافظی می کنم، وقتی داد می زند چی کار می کنی؟ می توانم بگویم لباس می پوشم.وقتی دوستم اس ام اس می زند و می گوید:کی بود؟ می توانم جواب بدهم تبلیغات فلان بانک. یا وقتی کتاب رمان دستم هست و می پرسد: کتاب چی می خونی؟ می توانم جواب بدهم درس می خوانم. وقتی که توی اینترنت وبلاگ می خوانم می توانم بگویم دارم خبرهای مهم خبرگزاری ها را نگاه می کنم. بابا که به تخمش نیست من چی می خورم و چی می پوشم و چی می خونم ، من هم سکوتِ این خانه ی بی دغدغه ی بی سر و صدا را دوست دارم.

یادم باشد که این نوازش ها را یادم نرود، این مهربانی ها و به یاد بودن ها و وقت گذاشتن ها را.

یادم باشد که خوبی را نباید فراموش نکنم بعدها.

بعد از هشت ساعت سر کلاس کنکور فوق لیسانس نشستن، در حالی که مغز دیگر هیچ کاربردی ندارد، هیچ تصمیمی برای زندگی ات اتخاذ نکن، الاغ!

شبها آدم که دارد می خوابد باید فکر کند همه جا امن است، کوچه پس کوچه ها پر از مواد فروش و لات و لوت نیست، اتوبوس ها و متروها پر از جیب بر حرفه ای نیست، خیابان ها پر از موتوری کیف قاپی نیست که هر لحظه ممکن است قافلگیرت کنند ، هیچ دزدی از خانه ی مردم بالا نمی رود. می گم که آدم باید خیالش راحت باشد بعد بتواند بخوابد. گیریم که اینها هم مثل نقل و نبات اطرافمان باشند حالا. بد می گم؟

هنوز اول شب است

آسمان ساری جیغ می کشد، نعره می زند، خودش را به پنجره ی اتاقم می کوبد و گریه می کند

من پتو پیچ نشسته ام و در خودم می لرزم...

به هیچ عنوان از آدم ها قهرمان نسازید،حتی اگر ذهن داستان پردازی دارید.وقتی به چند کلمه حرف قهرمان ها قلابی از آب در آمدند و تمام شدند، دردتان می گیرد، نسازید عزیز من، نسازید!

ساعت دو و نیم نیمه شب:

در آغوش پتوی نرم گلبافت؛ چشمه ی خروشان چشم ها

خسته ام من

در زندگی بعدی یادم باشد اگر دنیا آمدم، مرد جوانی باشم که این تلاش زن ها برای دور زدن موانع پر قدرت و باهیبت زندگی را به دیده ی تحسین بنگرم و فنجان قهوه ام را سر بکشم!

به تعدادی دوست فهمیده ی عاقل بالغ احتیاج داریم که پاهایمان را بگذاریم روی هم، بستنی یخی شاتوت لیست بزنیم.

مچکرم

کابوس رتبه ی کنکور فوق لیسانس :35795271498007654 !

روزگاری که من 8-9 ساله بودم ، اینجا وطن ام بود؛ شهرکی بین جاده ی ساری-قائم شهر.آن زمانها قهرمان من سارا استنلی بود و آن شرلی و هیچ چیزی به اندازه بودن با دخترخاله هایم و مزرعه بازی در اطراف خانه مان نمی توانست خوشحالم کند. دوچرخه سواری که می کردیم انگار ماشین سوارهایی توی خیابان آدم بزرگها هستیم، علف چیدن و بیل زدن توی باغ و شیر دادن به گوساله به اندازه ی کار کردنِ آدم های واقعی به ما احساس مفید بودن می داد، بازی کردنمان با موهای پریشان و دامن های کوتاه توی خیابان ها و حیاط خانه های ویلایی حس بازی کردن در فیلم خارجی داشت. وطن من بهترین جایی بود که یک کودکی می توانست سرشار و غنی و بارور باشد. بعد از چندین سال کوتاه، از شهرکمان متنفر شدم. از خانه تا مدرسه مان –در ساری- راه نسبتا طولانی ای بود. دوستمانم فکر می کردند ما روستایی و دهاتی هستیم. بزرگتر که شدم از محیط کوچک و مردم کوته بین آنجا کلافه شدم. پولهایمان را روی هم گذاشتیم و وطن مان را تغییر دادیم. یک آپارتمان کوچک در خیابانِ دنج ساری. روزگارِ دبیرستان و کلاس کنکور آنجا وطنم بود. ولی مدتی بعد آنجا هم نیازهای مرا ارضا نمی کرد...
جسارتا زمانه ای ست که نباید آرزو کرد آدمی وطن ش را مثل بنفشه ها هرجا که خواست با خود ببرد، باید بتواند رهایش کند و برود پی وطنِ جدید خودش... زمانه ی غیرشاعرانه ای ست آقا!

جدیدا گاه و بی گاه که بی قرار می شوم، هیچ جغجغه ای نمی تواند آرامم کند. نه دیگر گودر خوانی ، نه حتی نوشتن توی این وبلاگ . آدمها لابد همه برای خودشان یک ساحل آرامش دارند، برای وقتی که خسته و درمانده اند. بعضی ها خودشان را می بندند به فیلم یا کتاب، پیاده روی می کنند یا قصه می نویسند.

من متاسفانه دنیایم با این ها قطع شده است و فقط هر شب کابوس می بینم و نصف شب سعی می کنم با راههای مختلف مثل ور رفتن با موبایلم و خواندن اس ام اس های قبلی(تنها قابلیتی که این گوشیِ عهد عتیق م دارد!) یا خالی کردن مثانه خودم را آرام کنم که معمولا نتیجه نمی دهد و ذهنم یک بند داستان های مالیخولیایی می سازد و از وحشت ش ، پیشانی ام عرق می کند.

می دانید، من یک وحشت عجیبی از "دزد" دارم. مخصوصا دزدی در شب. فکر کنم همین است که شب را برای من دهشناک می کند و نمی گذارد راحت بخوابم. حتی فکر می کنم که بدترین اتفات ممکن هم شبها می افتند و فکرش را بکن اگر بیفتد و تو تنها از پس هیچ کاری بر نیایی؟ آن وقت برای من نهایت استیصال است.

خب اعتراف می کنم که دزدی های اخیر خیلی آزارم داده است و برای دیگران احتمالا قابل درک نیست و شاید خنده دار هم باشد. ولی لابد آدم حالش هیچ خوب نیست که هر شب خواب می بیند وسط اتوبان گیر کرده و یکی دو مرد دنبالش راه افتاده اند یا مثلا توی تختش نشسته و در بازمی شود و دو تا مرد گنده از راه می رسند و هر چه فریاد می زند هیچ کسی کمکی نمی کند.ممکن است به تو تجاوز کنند یا اموالت را بدزدند ، همه ی اینها یک طرف و زخمی که این تنهایی می زند یک طرف. این درماندگی و درماندگی و درماندگی.....

چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم ؟

آدم ها باید که هر کدام دنیای منحصربه فردی داشته باشند. آدم ها باید روش حل مسئله شان با هم فرق کند. آدم ها باید سبک وبلاگ نویسی شان خاص خودشان باشد، باید جور متفاوتی از بقیه انرژی شان را صرف یک رابطه کنند.آدم ها باید که اینقدر مبتذل و دم دستی نباشند، باید که زاویه ی نگاهشان به زندگی منحصر به فرد باشد. آدم ها نباید توی قفس هایی به نام مدرسه دخترانه و پسرانه حبس باشند، نباید که همگی از فرت خستگی روز، شب ها پای یک سریال شبکه ی تلویزیونی مشترک دراز بکشند. آدم ها نباید خودشان را در جریان رودخانه رها کنند، آدم ها باید هر چندی در میان آبستن شوند، رنج بکشند و دنیای جدیدی خلق کنند؛ دنیایی تصورنشده و نانوشته.