دنیای کوچک خوشحال ِ تو

به گمانم اکثر آدم یک همچین کسی را در زندگی شان دارند. یک دوست پنهانی که از نظر باقی دوستان و آشنایان دور است. این جور رابطه ها معمولا از یک روزنه ی کوچک جوانه می زنند. ابتدا جدی نمی گیری و یک گوشه ای از زندگی ات می گذاری ش. بعدها هرچه سرخورده تر ،غمگین تر، بازنده تر شوی  بیشتر به سراغ ش می روی. نگه ش می داری برای شب های تنها و خالی. یک روز می بینی که به اندازه ی یک دنیا با هم حرف زده اید و چیزی نیست که در مورد همدیگر ندانید. یک روز در دنیای خودت  تصمیم می گیری بازی اش دهی.  استدلال ت این است که همه چیز بین خودم و دنیای خودم است پس کسی آسیبی نمی بیند. یک روز بالاخره می بینی اش. مدتی بعد بدن ش را می خواهی. چند سال بعد می بینی این آدم شده تخلیه چاه زندگی تو و تو در یک رابطه ی انگلی ای گیر کرده ای که مجبوری از همه قائم ش کنی. نه دوست داری ادامه بدهی نه می توانی تمام ش کنی. گاهی یک گوشه ای که نشسته ای دلت می گیرد به این حال که کاش آدمی در زندگی ات بود که دوست ش داشتی، کاش حداقل از این آدم متنفر نبودی. کاش می توانستی یک صبح سرحال به جای ولو شدن توی تخت، باهاش بروی کوه و به دوستان دیگرت نشان ش بدهی و خجالت نکشی. گاهی اما فکر می کنی روح تو برای جبران تمام خوب بودن ها، مهربان بودن ها و فداکار بودن ها به کمی پست و خودخواه بودن احتیاج دارد و این حقیقت حیوانی یک آدمیزاد است. 

حالا یک چند روزی ست که هر روز بغض داری، غول سیاه افسرده به سراغ ت آمده و تو پناهی جز او نداری. یک روز که توی اتوبان های تهران سرگردان می چرخی، سوار تاکسی خطی خانه اش می شوی. گوش هایت را با دست نگه می داری تا متوجه حرکت ماشین ها نشوی. سعی می کنی دوباره توی دنیای کوچک خوشحال ت غوطه ور شوی که یک مانعی نمی گذارد. دوباره سعی می کنی نشوی و نبینی. به خانه اش که می رسی مطمئنی این آخرین بار است که در را برایت باز می کند. این آخرین بار است که توی این تخت ناله های لذت سر می دهی. این آخرین بار است که با این تناقض دست و پا گیر زندگی ت سروکله می زنی و این آخرین بار است که در آپارتمان را می بندی. یک روزی درست وسط تمام شلوغی های زندگی کاملا بی مقدمه تصمیم می گیری این بند را پاره کنی و برای همیشه از هرجایی که وجود دارد حذف ش کنی و یک جوری صحنه ی جرم را بچینی که انگار هیچ وقت همچین کسی وجود نداشته است.