زندگی در ایران برای من طاقت فرساست. من از بابت فکرهای آزاردهنده ی زیادی که توی مغزم می گذرد، دچار مشکل خواب هستم. یعنی تقریبا هیچ شبی راحت خوابم نمی برد و خواب معمولی ِ دور از خشونت نمی بینم. من همچین غذا خوردن برایم سخت است. ترشح آزاردهنده ی معده موجب می شود شما دچار مشکل ورم معده، رفلکس سر معده یا روده ی تحریک پذیر بشید. این به معنی عدم هضم صحیح غذا و به دنبالش مشکلات گوارشی است. نیمی از غذاهایی که در روز می خورم از نظر بهداشتی ایراد دارد. آب لوله کشی آلوده و دارای نیترات ( ماده ی سرطان زا ) است، فست فودها ماده ی افزودنی نگه دارنده دارند ( که در دز غیرمجاز استفاده می شوند ) . لبنیات بسته بندی، از استانداردهای صنایع غذایی بسیار پایین تر است. هوایی که تنفس می کنیم در وضعیت هشدار قرار دارد. درصد مواد میکرونی سرطان زایش از حد معمول بسیار فراتر است. با این وضع، بیماری های سرطان، عفونت های دستگاه گوارش و دستگاه تنفسی اصلا به دور از انتظار نیست.
من نمی توانم موهایم را بلند کنم. چون دائما می ریزد و ریزش اش با هیچ دارویی درمان نمی شود. طوری که رغبت نمی کنم موهایم را شانه کنم چون دسته دسته کف زمین، توی حمام و روی لباسهایم ریخته اند. و این یک مصیبت واقعی است. من نمی توانم با پسرها درست ارتباط برقرار کنم. بیشتر ِ آنها می خواهند نسبت به من حس مالکیت داشته باشند و نمی فهمند مهم این است که فان داشته باشیم، آرام و راضی باشیم. من نمی توانم سکس داشته باشم. ارگاسم مرحله ی است که من در چند رابطه ی اخیر هیچ وقت تجربه اش نکرده ام. من نمی توانم روزنامه بخوانم چون حتم دارم که بیشتر از نیمی از نوشته هایش دروغ محض است. من دوست ندارم پایم به کتاب فروشی باز شود که در این صورت از قفسه های کتاب فرار می کنم و کنار سی دی پلیر فروشگاه می ایستم و موسیقی گوش می کنم. من نمی توانم لباس مورد علاقه ام را بپوشم. من نمی توانم تنها مانتوی یک وجب بالای زانو بپوشم با شال قرمز. چون این احتمال وجود دارد که به غیرانسانی ترین شکل ممکن دستگیرم کنند و به تحقیرآمیزترین شکل ممکن به خانواده ام زنگ بزنند، ازم جریمه بخواهند یا با تابلوی زندانی در دست ازم عکس بگیرند. من نمی توانم با خیال راحت هر جای این شهر بروم. احتمال دارد راننده آدم دزد باشد. بغل دستی ام جیب بر باشد و یا آن یکی آقای بغل دستی ام متجاوز باشد.
من نمی توانم در دانشگاه درس بخوانم. تمام انگیزه هایی که من برای علم دارم در آنجا نابود می شود. عالمان دانشگاه یک مشت مفت خور ِ نون به نرخ روز خور هستند که استاد، معاون و رئیس شده اند برای ادامه ی مافیا بازی و کلاش بازی شان. واحدهای درسی یک مشت مزخرف فرمالیته است که برای اخذ مدرک نهایی گذرانده می شوند. دانشجو جسمی ست در حد پشگل گوسفند که کارکنان دانشگاه تصمیم می گیرند چند ساعت علاف توی کدام سالن ها بچرخد.
من در فضای مجازی هم امنیت ندارم. معلوم نیست از چند جهت ایمیل ها و اطلاعات شخصی ام کنترل می شود. من بدون فیلترشکن به جز چند سایت نمی توانم از اینترنت استفاده کنم. من از نظر قانون، برای نوشتن این جملات مرتکب جرم شده ام.
من یک مجرم هستم. مگر آنکه خلاف اش ثابت شود.
امضا تهمینه – 26 مهر ماه سال 1390 – ساعت 4 صبح
پ.ن : اینها نوشته شد تا اگر روزی اینجا نبودم، هوم سیک شده بودم و با هر خاطره از ایران داغ دلم تازه می شد یک سری به این نوشته ها بزنم جهت یادآوری.
من نمی توانم موهایم را بلند کنم. چون دائما می ریزد و ریزش اش با هیچ دارویی درمان نمی شود. طوری که رغبت نمی کنم موهایم را شانه کنم چون دسته دسته کف زمین، توی حمام و روی لباسهایم ریخته اند. و این یک مصیبت واقعی است. من نمی توانم با پسرها درست ارتباط برقرار کنم. بیشتر ِ آنها می خواهند نسبت به من حس مالکیت داشته باشند و نمی فهمند مهم این است که فان داشته باشیم، آرام و راضی باشیم. من نمی توانم سکس داشته باشم. ارگاسم مرحله ی است که من در چند رابطه ی اخیر هیچ وقت تجربه اش نکرده ام. من نمی توانم روزنامه بخوانم چون حتم دارم که بیشتر از نیمی از نوشته هایش دروغ محض است. من دوست ندارم پایم به کتاب فروشی باز شود که در این صورت از قفسه های کتاب فرار می کنم و کنار سی دی پلیر فروشگاه می ایستم و موسیقی گوش می کنم. من نمی توانم لباس مورد علاقه ام را بپوشم. من نمی توانم تنها مانتوی یک وجب بالای زانو بپوشم با شال قرمز. چون این احتمال وجود دارد که به غیرانسانی ترین شکل ممکن دستگیرم کنند و به تحقیرآمیزترین شکل ممکن به خانواده ام زنگ بزنند، ازم جریمه بخواهند یا با تابلوی زندانی در دست ازم عکس بگیرند. من نمی توانم با خیال راحت هر جای این شهر بروم. احتمال دارد راننده آدم دزد باشد. بغل دستی ام جیب بر باشد و یا آن یکی آقای بغل دستی ام متجاوز باشد.
من نمی توانم در دانشگاه درس بخوانم. تمام انگیزه هایی که من برای علم دارم در آنجا نابود می شود. عالمان دانشگاه یک مشت مفت خور ِ نون به نرخ روز خور هستند که استاد، معاون و رئیس شده اند برای ادامه ی مافیا بازی و کلاش بازی شان. واحدهای درسی یک مشت مزخرف فرمالیته است که برای اخذ مدرک نهایی گذرانده می شوند. دانشجو جسمی ست در حد پشگل گوسفند که کارکنان دانشگاه تصمیم می گیرند چند ساعت علاف توی کدام سالن ها بچرخد.
من در فضای مجازی هم امنیت ندارم. معلوم نیست از چند جهت ایمیل ها و اطلاعات شخصی ام کنترل می شود. من بدون فیلترشکن به جز چند سایت نمی توانم از اینترنت استفاده کنم. من از نظر قانون، برای نوشتن این جملات مرتکب جرم شده ام.
من یک مجرم هستم. مگر آنکه خلاف اش ثابت شود.
امضا تهمینه – 26 مهر ماه سال 1390 – ساعت 4 صبح
پ.ن : اینها نوشته شد تا اگر روزی اینجا نبودم، هوم سیک شده بودم و با هر خاطره از ایران داغ دلم تازه می شد یک سری به این نوشته ها بزنم جهت یادآوری.
