خیر! این تصویر زلزله زدگان هایتی نیست! اتاق یک عدد پشت کنکوری را مشاهده می کنید!

فقط تو می توانی پا به پای من، تا دیروقت بیدار باشی و کتاب رفرنس درسی ام را بخوانی و هر چه فهمیدی برایم توضیح بدهی و تست هایم را حل کنی و بهم امیدواری بدهی که حتما قبول می شوم. بعد هم دخترخاله جون صدام کنی.

فقط تو می توانی، نه به خاطر اینکه خیلی چیزها می دانی و روشنفکری و فکر می کنی باید آدم مثبتی باشی یا از خود گذشتگی کنی و این چیزا. فقط چون واقعا خوبی؛ و هیچ چیز نمی تواند آن را توصیف کند.

دوستت دارم و ببخشید که وقت نشد از این عاشقانه تر بنویسم!

خرخونی هم عالمی دارد برای خودش. از بس که نمی فهمی کِی ناهار خوردی و کِی کابوس دیدی و کِی رفتی کلاس، برگشتی و کِی تست زدی و هیچ یادت نیست از آخرین باری که جزوه های فلان درس را پاک نویس کردی و خلاصه برداشتی چند روز گذشته و اصلا امروز چندم است و چه ماهی ست و ما در کدام دوره تاریخی زندگی می کردیم و امروز و دیروز و پریروز و روز قبل ش و روز قبل ترش چه فرقی با هم داشته اند و وقت نداری اصلا فکر کنی آیا هیچ اتفاق وبلاگنویسی-لازمی پیش آمده که باید بنویسی اش اینجا؟
خیلی هم بد نیست اتفاقا، زندگیِ یک بعدی آن هم روی دور تند! برای یک هدف مشخصِ خنده دار. حداقل برای یکی مثل من که حافظه و ذهن ِ کمی تا قسمتی عوضی ام پاک شده فعلا و به حالت تعلیق در آمده است ، خیلی هم بد نیست ، حتی گاهی می بینی خوش خوشانم هم می شود!

"اون دوره ما هم بودیم دیگه، تاپ می پوشیدیم و دامن کوتاه ولی مثل دخترای امروزی نبودیم که چشما رو بکنیم این هوا، ابروها رو تاتو کنیم اینقدر بره بالا، لبا رو بکنیم دو برابر، قرمزِ قرمز... والله اون دوره جوونا حداقل نجیب بودن!"

مهم نیست که با زبان آفت زده نمی شود غذا خورد یا زیاد حرف زد، مشکل اینجاست که با دور لب های زخمی نمی شود خندید.

چیزیم نیست، یه کمی غمگینم، یکمی تنهام، یکمی دلم گرفته....فقط

دختره امروز بعد از آزمون وسط بحثِ تو ژنتیک چی می خونی و چند درصد زدی و چند تا غلط زدی و جزوه کدوم استاد بهتره و کدوم مباحث بیشتر تو کنکور میاد و ظرفیت دانشگاهها و دفترچه کنکور آزاد و اینا بهم گفت: احساس نمی کنی هممون سرکاریم ؟! ، سرمو تکون دادم ولی باید می گفتم دقیـــقــا، بعدم ماچ ش می کردم.