فقط لازم است که ساعت از 12 شب گذشته باشد و تو جیره سریال ات تمام شده باشد و تنها روی تختت کمی به فکر فرو رفته باشی. همین ها کافی ست که از تخت بلند شوی و صفحه ی ادیتور بلاگر را باز کنی و این چه در مغزت می گذرت را بنویسی.
من خسته ام.
مدت ها بود به خودم می گفتم دست از این نگاه به زندگی بردار که : تبعیض جنسیتی مثل درخت تنومند هزارساله روی زندگی ات سایه انداخته. امشب اما باز هم خسته ام. آخر کجای دنیا هست که آدم ها اینقدر بفهند و اینقدر تحت تبعض باشند؟ کجای دنیا دخترها تحت کنترل ابدی هستند و مردها هر غلطی دوست داشته باشند می کنند؟ همه جا اگر بی شعوری ای هست، اگر قانون ضدانسانی ای وجود دارد، اگر ناحقی ای هست برای هر دو جنس کم و بیش برابر است! هر چقدر که به این درخت تنومند تبر می زنی بی فایده است. لحظه ای مثل همین الان باید تبر را بگذاری کنار و زیر سایه بنشینی و تنها گریه کنی.
من می ترسم. من از این تصور که یک موتوری بیچاره فقیر دور میدان ولی عصر موبایلم را دزدید می ترسم و وحشت می کنم. من از میدان ولی عصر تهران می ترسم. من از کل تهران می ترسم. من از پلیس هم می ترسم. من از همسایه ها می ترسم. من از آدمها می ترسم.
من از اینکه صبح ها و شب ها به طور مذبوحانه درس خوانده ام ولی هیچ نتیجه ای نداشته ناراحتم. از اینکه هنوز اکثر درسها را بلدم و می توانم الان مسائل دشوارش را برایتان توضیح بدهم ولی هیچ فایده ای ندارد ناراحتم. از اینکه هر کسی درصدهایم را می بیند می گوید "بدک نیست یک سال دیگه بخونی قبولی" حرصم در می آید و می خواهم سرم را بکوبم به دیوار. نمی دانم تا چند وقت دیگر می توانم شیوه ی ابلهانه ی سنجش آموزش این کشور را به جان بخرم؟
من از اینکه توی فیس بوک کسی را ندارم که توی صورت ش تگ بزنم غمگینم. از اینکه با آدمهای دورو برم نمی سازم ، از این همه تنفر غمگینم. از این که به طرز احمقانه ای برای دیگران دل می سوزانم و بعد هم خودم را سرزنش می کنم و عذاب وجدان می گیرم غمگینم. این حجم از عذاب دیگر در وجدان من نمی گنجد. فقط باید همینجا بنشینم و برای خودم قصه ببافم ، با خودم حرف بزنم و با خودم درد دل کنم و برای خودم وبلاگ بنویسم.

فقط یک عدد اشتراک ای دی اس ال داشتم که دلم بهش خوش بود، قطع ش کردند و امکان تمدید هم فعلا نیست
فقط دلم خوش بود که اجاره خانه مان در تهران بالا نیست، که صاحبخانه 3 برابرش کرد.
فقط دلم به دی وی دی های فرندز خوش بود که متوجه شدم اپیزودهای پایانی داستان را اشتباها ندارم.
فقط دلم به یک عدد تخت خواب خوش بود که تمام روز تویش دراز کشیده ام و برای خودم خلوتی دارم، بله! بابا جان همین الان پایش را گذاشت روی تختم که از پنجره بیرون را نگاه کند ، تختم شکست!
اول که سرو صداها را شنیدم با نگرانی رفتم توی اتاقم، بابا گفت: تختت شکست. من نفس راحتی کشیدم گفتم: خدا رو شکر، من فکر کردم سقف خراب شد رو سرمون

اشباع

آدم ها توی خیابون ها زیادند، همه احتیاج به خونه خوب دارند پس آپارتمان درست و حسابی خالی نمی ماند، همه ماشین لازم دارند، توی هیچ کوچه پس کوچه ای جای پارک حتی دوبله هم نیست. آدم ها پول می خواهند ، تا خرخره کارمند و شغل کاذب و جدی و مهم وجود دارد، دانشگاهها تا دکترا از استاد و مربی و پرفسور اشباع هستند. آدم ها فوق لیسانس باید بگیرند، همه ی پاسخنامه ها پر از سیاهی ِ گزینه ی صحیح است. شب ها صف های تاکسی دراز است، توی اتوبوس ها هم جا نیست. وقتی که توی دنیا تعداد آدم ها زیاد شده،وقتی جوان های هم سن و سالت خیلی زیاد اند، وقتی که صدها نفر مانند تو با درصدهای کنکور مشابه وجود دارند، وقتی که از همان اول به اندازه یک صندلیِ اتوبوس هم جایی برای تو نبود، پس چرا وارد این دور باطلت کردند؟

درست وسط میدان ولی عصر، توی یک رستوران فست فودی نشسته بودم. فقط لحظه ای به دختر و پسر میز بغلی گوش دادم: داستان دختر چادری ای است که وقتی از تاکسی پیاده می شود، چادر لای در گیر می کند و زمین می خورد. دختر می گوید: حق شه، می خواست چادر نپوشه. بعد هم صدای خنده. درست موقعی که قهقهه هنوز توی سرم می پیچد، چیزی راه گلویم را می گیرد، از گوش ها تا سرم تیر می کشد، به قیافه پیتزا نگاه می کنم ، دستم می لرزد، پلاستیک سس را پاره می کنم، روی دستم می پاشد، چند سرفه ی عمیق ؛ راه گلویم باز نمی شود.

درست از وقتی که لپ تاپ را می گذارم روی شکمم و فرندز تماشا می کنم ، موفق شده ام شب ها بخوابم.

اصغر فرهادی یکی از فیلم سازهای محبوب من است. دو فیلم اخیرش "درباره ی الی" و "چهارشنبه سوری" که یکی درباره ی قضاوت و دومی درباره ی امنیت است، جز فیلم های برجسته و مهم اند. من چهارشنبه سوری را دوست تر دارم. فضای فیلم روز چهارشنبه سوری است؛ دائم صدای ترقه و مواد منفجره می آید، زن داستان بی خواب و کلافه از خیانت همسرش هراس دارد، مرد داستان از ادامه ی زندگی با او و رابطه ی پنهانی با زن همسایه می ترسد، پسرک داستان خواب جهنم می بیند و دندان قرچه می کند چرا که سر صف مدرسه درباره ی آتش جهنم برایش حرف زده اند. زن همسایه از اینکه صاحبخانه از خانه بیرون ش کند می ترسد. کارگر خانه از اینکه دوست ش را یکی مثل خفاش شب دزدیده حرف می زند. زندگی آنها درست مثل یک رسم قدیمی (چهارشنبه سوری) است که از شکوه و زیبایی آن فقط ناامنی اش باقی مانده.
اصغر فرهادی را دوست دارم چرا که مسائل ساده جامعه ایران را می فهمد، نگرش اش به زنان و مسائل آنها مثبت است، شعار نمی دهد و پایان بندی فیلم هایش هوشمندانه و حساب شده است. در سکانس آخر فیلم چهارشنبه سوری ظاهرا زن داستان در کنار فرزندش خوابیده، مرد چند بار او را صدا می زند ولی درست وقتی که ناامید از در اتاق بیرون می رود، زن چشمهایش را باز می کند، در واقع او خود را به خواب می زند؛ همان تسکین موقتی که بارها همه ی ما برای عدم امنیت روانی مان امتحانش کرده ایم.

فقط اگر می شد مسلسلی به دست می گرفتم، اینایی که وسط فرندز غش غش می خندند را به گلوله می بستم

این حقیقت که یکی از حرفه ها و یا تفریح های پسرها و مردهای ساری این است که در خیابان ها و پارک ها به شما چپ چپ نگاه کنند، مستقیما به کمبود سینماهای این شهر و علاقه و شور این مردمان به هنر سینما مربوط است و باقی دلایل موجود قویا تکذیب می شود!

اینجا را چه خاکی برداشته، مدت هاست می خواهم بنویسم اما مدتی قبل سرعت اینترنت خیلی کند بود که برای باز کردن ادیتور بلاگر حوصله م را سر می برد. مدتی بعد که ای دی اس ال گرفتم همه ش با فیلم دیدن خودم را سرگرم کردم و وقتی می خواستم وبلاگ بنویسم اینقدر ذهن پریشان و خسته ای داشتم که باز برای نوشتن بی حوصله بودم.
امشب اما دلم برای وبلاگ نوشتن تنگ شده. برای نوشتن از درونیات ام و ثبت آنها روی این صفحه، برای هیجان اینکه در گودر غریبه ها یک 1 بولد کرده ام! و انتظار برای سالها بعد، که طبق عادت همیشه آرشیو وبلاگم را می خوانم، با غصه ها ، غمگین می شوم، از حماقت ها حرص می خورم، به بچگی ام پوزخند می زنم و چند ساعت تمام توی اتاق تاریک به این صفحه زل می زنم و صدها فکر مختلف از ذهنم می گذرد.
امسال برای من سال خوبی بود. سال مواجه شدن و جنگیدن بود. حتما بعدها با خودم نمی گویم سال 88 چه سال بی خودی و بی تاثیری در زندگی ام بوده است. خیلی چیزها عوض شد. ما در سرزمینی هستیم که هر روزش به طرز شگفت انگیزی ماجراست. این ماجراها اما در این یک سال همگی مان را تکان عجیبی داد، طوری که دروغ است اگر کسی بگوید چیزی حس نکرده.
امسال من خیلی کارها صرفا برای دلم کردم. اولی اش نوشتن یک مجموعه بود که اسم ش را شاید بشود کتاب گذاشت! یادم هست یک مغازه برای صحافی کتاب در ذهنم داشتم، تاکسی سوار شدم به آن کوچه پس کوچه ها که رسیدم دیدم جای آن صحاف خانه یک کافی نت باز شده ، پرس و جو کردم گفتند خانوم صحافی سالهاست که از اینجا رفته! البته من که حسی شبیه یک غریبه را در ساری داشتم هیچ صحافی کتاب دیگری بلد نبودم و مجبور شدم نصف شهر را برای پیدا کردنش پیاده بروم!
دومی هم تحمل کلاس کنکور های طولانی فقط برای یک ساعت استراحت ناهار بین ش بود! که تا تایم کلاس تمام نشده از آن آخر بساطم را جمع می کردم و تند تند توی دستشویی تیوب رژ لب را به لبم می مالیدم و منتظر عزیزی می شدم که دستش را بگیرم و تند تند و جویده جویده حرف بزنم و بعد از آن یک ساعت هم با عجله به کلاسی که شروع شده بود و همه مشغول جزوه نوشتن بودند برگردم و دوباره بروم آن ته کلاس و به تخته خیره شوم.
سوم آن مهمان دعوت کردن های عاشقانه بود، لذت جاروبرقی کشیدن خانه، غذا پختن ناشیانه، ست کردن رنگ لباس و آرایش صورت، طمع ساعت ها در انتظار بودن، در آغوش کشیدن ها و گریه های بعد از خداحافظی.
امسال ، سالِ پرسه زدن هایم در تهران وقتی که همه چیز برایم تازه و پر از کشف بود ، سالِ توی ذوق خوردن هایم و وحشت کردن ها و اشک ریختن های بی وقفه. سالی که بعضی روزهایش از ته دلم راضی و شاد بوده ام و بعضی روزهایش هم بی نهایت غمگین و عصبانی و درمانده. حالا که فکرشان را می کنم می بینم راه را درست آمده ام، اینجا شبیه همان جایی ست که آن بیرون بهش می گویند زندگی.

استفاده از یک عدد اشتراک ای دی اس ال جهت رفع مشکلات و غصه های زندگی از جمله فقدان یار، پوچی زندگی، قبول نشدگی در کنکور، داشتن خانواده ی پرخاشگر و فقر فرهنگی! توصیه می شود.

داوطلب گرامي: با سلام و احترام در پاسخ به نامه شما در خصوص بررسي نتايج اوليه آزمون تحصيلات تكميلي سال 1389 به اطلاع مي رساند،بر اساس بررسي هاي بعمل آمده نمرات، نمره و رتبه كل مندرج در كارنامه اوليه مجددا مورد تاييد قرار گرفت. سلامت و توفيق شما را از خداوند متعال خواستاريم. روابط عممي سازمان سنجش آموزش كشور.