کلونازپام

چهارشنبه بهترین شب هفته است. شبی که می تونم یه دونه کلونازپام بخورم و نگران فردا نباشم. و صبح پنجشنبه؟ از بهترین ساعت های هفته است. صبح در حالی چشماتو باز می کنی که انگار از خواب چند روزه بیدار شدی. انگار تو کما بودی و تازه برگشتی به زندگی جدید. سر و صداها رو تو خونه حس نمی کنی. آن چنان راحت و آسوده چشماتو می ذاری رو هم که انگار به دنیا اومدی که فقط بگیری بخوابی. بعد کم کم بیدار می شی. بلند که شدی منگی و سرخوش. به لیوان چایی لبخند می زنی، با نون و خامه و عسل خوش و بش می کنی. بعد در همون حال، خوردن چایی از بهترین حس های دنیاست. مثل بالش خنکه وقتی که گرمته، مثل بوسه و آغوش اول صبح اصلا. بعد میای روی کاناپه می افتی. ذهن ت نمی کشه به فکرای ناراحت کننده و بدبختی ها، واسه خودش خوشحاله. اصلا نمی فهمه که چیزهای سخت توی زندگی وجود دارن، مثل بهتر کار کردن، انتخاب دانشگاه و کشوری برای مهاجرت، مثل پول درآوردن، دندون پزشکی رفتن، پاسپورت رو عوض کردن، اخلاقتو بهتر کردن و رفتارت رو با خانواده ت عوض کردن. اصلا انگار همچین پدیده هایی توی زندگی ت نیستن. زندگی ت ساده است و کوچیک. مثل پوست کندن یه انار و لذت بردن از تک تک دونه هاش، مثل خوردن یک کاسه بستنی کنار شوفاژ و با لباس بافتنی، مثل شامپو زدن به سرت تو حموم. بعد از همه ی اینها خزیدن توی تخت خواب به جهت خواب عصر از بزرگترین لذت هاست. مخصوصا وقتی اتاق تاریکه و یه پتوی نرم رو تختت افتاده. اون وقت یه جوری می خوابی که انگار بالش نقطه ی اتصال تو به جهان آرامش و خوبی هاست.    

امان از وقتی که خوش رنگ شدن قرمزی موهات برات مهم نیست، به گوشواره های فروشی تو مترو نگاه نمی کنی، به بچه ها تو کوچه خیابان لبخند نمی زنی، پُلیش ناخن هات برات مهم نیست، قشنگ کردن تیتر و لید و مطلب برات مهم نیست، امتحان کردن طعم شیرینی جدید برات فرقی نداره، غذاهای چرب و تند برات جذاب نیستن، سریال؟ از شخصیت همه ی آدمای همه ی سریال ها بدت میاد، حوصله ی فیس بوک و وبلاگ نداری، جوش صورتت برات مهم نیست، کرم خریدن خوشحال ت نمی کنه، دغدغه ت خرید کردن نیست؛ حتی اون تاپ صورتی که ونک دیدی، اون گوشواره های بامزه، اون شلوار سبز خوشگله، اون شال بنفش خیلی یکدست، اون کیف چرم قهوه ای سوخته، اون زیر سارافنی های خوش رنگ...

خب خداروشکر، همینو کم داشتم

توانایی، انگیزه و تمایل م رو برای خارج رفتن از دست دادم