من بچه دنیا بیارم که موقع گذروندن تزش هی اذیت ش کنن؟ از این موسسه به اون موسسه شوت ش کنن، چون که روح ش لطیفه و از باند بازی های پنهان چیزی نمی دونه ، سرش یک کلاه گشاد بذارن ؟ آخرم بگن هیچی بلد نیستی، روتو زیاد نکن، در حالی که بچه که دوباره روح لطیفی داره نشسته برا خودش فقط مطالعه کرده سعی کرده از هر چیزی سر در بیاره، ولی کسی حاضر نیست دستشو بگیره و راش بندازه و بگه تو هم بازی. .. خب من دنیا نمی آرمش خب.

زیاد هم آدم خوبی نباشید، زیاد هم فعال نباشید، زیاد هم زحمت نکشید، زیاد هم احترام نگذارید، زیاد هم صادق نباشید، زیاد هم راه خوب و درست و منطقی را انتخاب نکنید، زیاد هم مهربون نباشید، زیاد هم دلسوز نباشید، زیاد هم خرحمال دوستان تان نباشید، آدم است دیگر، می شوید یکی مثل من؛ با قابلیت ابراز خشونت با روش های مختلف گفتاری (انواع فحش) ، نوشتاری( وبلاگ، فیلان، دعوای مجازی) ، فیزیکی( کتک زدن )، احساسی ( جریهه دار کردن احساسات مردم)
بعدا اضافه شد: مجددا با تشکر از دوست

باید قلب را بِکنی، پرت کنی زیر پات، یک لگد هم رویش؛ فعلا این تنها راه حل است.

درست در یک لحظه است که استیصال حمله می کند. تو آدم قوی ای بوده ای. همه چیز اطراف ت ( که جای جای شان پر از غم و دلخوری و نفرت است) را نادیده گرفته ای. تو قوی بوده ای. چشم ت را از جلوی ماشین سبز گشت ارشاد چرخانده ای، تو به سرعت درس هایت را کامل خوانده ای، در مترو له شده ای، تو پشتکار داشته ای، تو حال ضعیف و بی غذایی و بی خوابی را تحمل کرده ای، تو گریه های شبانه را هر صبح نادید گرفته ای، تو به همه هم امیدواری داده ای. تو خودت را نجات داده ای. تو خبرهای افتضاح را نگاه کرده ای و لب ها را گزیده ای و از فکر کردن به گوشه ای پناه گرفته ای، تو روزها خودت را حبس کرده ای تا نبینی و نشنوی. اما فقط یک لحظه است که فرو می پاشی. از یه لحظه به بعد دیگر نمی توانی. دیگر تمام شده ای...

ناتانائیل، خوشی را در بغل مردم جستجو نکن
باتشکر از دوست

اگر فقط برای یک هفته می خوام بیام ساری و از این بابت خوشحالم فقط به خاطر توئه. نه دلم دریا می خواهد نه جنگل نه هوای خوب. دلم خنده می خواهد و پیش تو نشستن و مرور کردن خاطرات 14 ساله مان.