روی تخت م میخکوب شده ام. ساعت چند است، دست هایم لمس اند.
دو بار اس ام اس آمد گمانم، نتوانستم از جایم بلند شوم. احتمالا ساعت 10 است یا 9
صبح. در خواب بودم یا رویا یا بیهوشی یا بیداری کامل؟ هر وقت دراز می کشم با خودم
فکر می کنم شاید الان زمین درست از همین نقطه ای که تویش هستم فرو برود و من را هم
با خودش هضم کند. خیلی وقت است که نگران همین درد ناشی از برخورد با صخره های زیر
زمین هستم. احتمالا خیلی دیر می میرم چون مادر می گوید شماها (یعنی خانواده ی پدرم
) خیلی جان سخت هستید. نشانه اش هم مادربزرگم است که الان بیشتر از 90 سال سن دارد
یا عمه هایم که خیلی پیرن و بیماری خاصی ندارند. همیشه به من گفته اند شبیه
خانواده پدرم هستم. لب هایم، موهای مشکی لخت ام و پیشانی بلند ام. من اما همیشه
دوست داشتم به مادرم بفهمانم من شبیه شما هم هستم، چرا که خانواده ی پدری یک
افتضاح تمام عیار است. همیشه غبطه خوردم که کاش بیشتر شبیه مادرم بودم. مادرم دارد
زنگ می زند به گمانم. تلفن یک بلند سروصدا می کند. سرم را فرو می برم زیر پتو. امروز
چند شنبه اس. در و دیوار و سقف و تابلوهای روی دیوار را نگاه می کنم. به گمانم
هنوز هوشیار نیستم. از زیر پتو موبایلم را نگاه می کنم. اس ام اس آمده که بروم
برای شب یلدای کوچمان خرید کنم. ذهنم کار نمی کند. چیزهایی که لازم است بخرم را
یادم نمی آید. حتی یادم نمی آید کیف پولم کجاست. خوابیدن و مردن و فرو رفتن راحت
ترین کارهای ممکن هستند. همین که از جایم بلند شوم یادم می افتد که چقدر کار دارم.
خواهرم زنگ می زند. مجبورم جواب بدهم. سرم را از روی بالش بلند می کنم. چند تا
لباس با رنگ های قرمز و صورتی و سفید روی هم پوشیده ام و موهایم به شدت بهم ریخته
است. بلند می شوم لپ تاپ ام را روشن می کنم، تا بالا بیاید کلید چایی ساز را می
زنم و دست و صورتم را می شورم. یادم می آید که ظرف ها را باید بشورم. باید بروم
آرایشگاه و خرید. داریم به ددلاین یک کنفرانس ایرانی نزدیک می شویم و من هنوز
ابسترکت ننوشته ام. و مقاله ام. دیشب استاد زنگ زد و گفت مقاله ت پذیرفته شده و
کامنت داورها را برایم فووارد کرد. یکی شان بدجوری به نوشته ام توپیده است، باید جواب درست حسابی دندان شکن
بنویسم برایش. و زبان؟ چند روز است که خیلی در زبان خواندن تنبلی کرده ام. چقدر
کار. تخت و پتو ام خیلی مهربان تر بودند. شاید برگردم روی تختم.
موسیقی گوش دادم و چایی خوردم، نظرم عوض شده. اول با دقت و وسواس
ظرف ها را شستم و وقت آرایشگاه گرفتم. بعد رفتم شهروند. همه جا غلغله است به خاطر
شب یلدا گمانم. فقط چند مدل ماست برمی دارم و ظرف یه بار مصرف و 4 بسته چیپس. با
خودم فکر می کنم 10 هزار تومن می شود. خانوم صندق دار می گوید 25900 تومن. آه. برمی
گردم وسایل را توی یخچال جا به جا می کنم. کش سرم را از توی کشو در می آورم و کرم
زینک اکساید. می اندازم ته کیفم. اسپری لیدوکائین می پاشم روی صورتم. امروز از آن
روزهایی است که برای هیچ دلیلی دوست ندارم موقع بند صورت دردم بیاید. بیشترش را می
مالم به دو طرف چشم م که ناحیه حساس پوست است و رو و زیر لب ام. یعنی هیچ خوش
ندارم که امروز موقع کندن کرک های دور لب م، آخ و اوخ کنم. دوباره می زنم بیرون.
روی مبل راحت آرایشگاه فرو می روم. خانوم مانیکورکن می گوید ببخشید خانوم، مسئول
بندمون رفته بیرون شرمنده، زود میاد. بعد با خانوم مو مش کن دعوا می کند که چرا
وقتی بچه ها نیستند وقت می دهی. من که فرو رفتم و بی حس هم هستم برایم هیچ فرقی
نمی کند دیر بشود یا زود. این خانوم آرایشگرها سرما گرما نمی فهمند. همه وقت سال،
تاپ تن شان است. با بندهای سوتین بیرون زده. همه وقت سال هم تر و تمیز و آرایش
کرده اند. و دوباره همه وقت سال هم موسیقی اجق وجق می گذارند و یک موبایل صورتی
دست شان هست. خانوم صندق دار شهروند از در وارد می شود و می گوید می خوام سشوار
بکشم و عجله دارم. بعد مانتو و مقنعه فرم شهروند را در می آورد. اصلا فکر نمی کردم
این شکلی باشد. یعنی موهایش زرد باشد و هیکلش اینجوری باشد. خانم مسئول بند از در
می آید. نمی دانم چرا همیشه چاق ها یا زشت تر ها مسئول بند هستند. تخصص خاک برسری
است لابد. می گوید مبارک باشه! می خواهم بگویم چه مبارکی ای دقیقا؟ ولی هیچ حرفی
نمی زنم. کارش را شروع می کند. بسیار تند و وحشیانه. انگار نه انگار آدم زیر دستش
است. انگار دارد خمیر نون وایی را ورز می دهد. کارش که تمام می شود خانوم
مانیکورکن می آید ابروهایم را بردارد. مبارک باشه! تنها تذکرم این است که خواهش می
کنم ابروهایم را کوتاه نکند و هر گه دیگری می خواهد، می تواند بخورد. کارش که تمام
شد خودم را نگاه می کنم. از دور تقریبا همان شکل قبلی ام و تنها تفاوت ام با آینه
ی نزدیک کننده معلوم است. 10 هزار تومن می گذارم روی میز. خانوم مانیکورکن تشکر می
کند و می گوید 12 تومن شده است! آه. دو تومن دیگر بهش اضافه می کنم و کرم می زنم و
در را می بندم.
حالا که سرد است و بی حسی صورتم نرفته است و هنوز خوابم می
آید، شاید زمان خوبی برای فرو رفتن باشد.
