ما در اتاق کوچکی دور هم نشسته ایم، استادمان شغل عجیبی دارد. او یک ( IELTS examiner) است. از امثال ماها امتحان اسپیکینگ می گیرد تا مردم کشورش یکی یکی تخلیه شوند. اصلا لازم است یکی از آن دوربین های فیلم برداری را بردارند بیاورند سر کلاس ما. ما راجع به چیزهایی حرف می زنیم که می تواند سوژه ی یک فیلم باشد. استادمان می گوید وقتی جلوی مصاحبه گر آیلتس هستید لبخند روی لب تان را فراموش نکنید، قیافه تان این طوری غمگین و خسته نباشد، لازم است یک لباس خوب بپوشید، او نمی خواهد یک دارک گوست (Dark ghost) ببیند! لازم است مثبت فکر کنید، اینقدر جواب منفی ندهید، وقتی ازتان سئوال می کنند زندگی در تهران چه طور است نمی گویید آلودگی هوا چشم مان را می سوزاند یا هر روز در ترافیک و مترو کلافه می شویم ، می گویید تهران پارک های بزرگ و زیبایی دارد، هر ماه ده ها فستیوال در آن برگزار می شود و سیستم حمل و نقل شهری جالب توجه ای دارد.
ما، شبح های سیاه ِ خسته ِ غمگین ِ چسناله کن در اتاقی کوچک نشسته ایم و خیره به حرفهایش گوش می دهیم. هر سئوالی ازمان می پرسد، می گوییم شرایط اجتماعی بد است، کار نیست، آزادی نیست و این چیزها. استادمان به جای همه ی اینها عبارات مثبت پای تخته می نویسد. ما داریم یاد می گیریم که به خودمان از بالا نگاه کنیم. داریم یاد می گیریم خودمان را از "مردم ایران" جدا کنیم. داریم یاد می گیریم مانتو و مقنعه مشکی – که با فرهنگ حاضرمان عجین شده است را از تنمان در بیاوریم.شونزده جلسه شاید زمان کافی ای باشد برای اینکه باور کنیم ما دیگر یکی از آن مردمان بیرون از پنجره ی اتاق نیستیم.

من دیگر با تنهایی خودم غریبه نیستم. افسرده نمی شوم، غر نمی زنم، چس ناله نمی نویسم. دوست می داشتم سه روز تعطیلات بسیار بسیار بد، دلگیرکننده و مزخرف اخیر را با دوستانم می گذراندم، ولی همگی سرشان گرم بود.
تعطیلات کذایی گذشت و من در خانه ام از تمام لحظه هایش لذت بردم. مکمل های غذایی که کنار گذاشته بودم دوباره شروع کردم. با مستند بی بی سی که با نزدیک شدن بهش حالم گرفته می شد، دوست شدم و از 8 دی وی دی ، 5 تایش را دیدم. کف اتاق م را شستم و تمام لباسهایم را جابه جا کردم. جلوی آینه ایستادم خودم را وارسی کردم. قفسه های فروشگاه را در نوردیدم و غذاهای باب دل پختم. تصمیم گرفتم ورزش کنم و کمتر برای خودم فلسفه ببافم.سکوت و آرامش قدرت خارق العاده ای به من می دهد.

رودخانه ی پر حرارت و سحرآمیز پس از تقلاهای نالان ِ کشف این تن ِ رمزآلود

فکر کنم که دوباره باید برگردیم به وبلاگ نویسی. عصر جمعه ی مزخرفی ست و هر کاری اش می کنی قابل تحمل نمی شود. دانشگاه رفتنم دارد تمام می شود به همین زودی. همکلاسی هایم را خیلی دوست داشتم. با وجود تمام اختلافات سنی و اعتقادی آدم های جالبی بودند. یعنی هر کدام یک ویژگی خاصی دارند که بعدا دلم واقعا برایشان تنگ می شود. توی درسها حسابی جا افتاده ام و لذت می برم ازشان. فعلا آدمی شده ام که فقط به بیولوژی ایمان دارم. یعنی حوصله ی هیچ استدلال دیگری را جز "طبیعی بودن" ندارم. اصلا دیدگاه م به همه چیز این طوری است که "حالا ببینیم طبیعت ماجرا چه می گوید".
فکر می کنم که من واقعا در وضعیت خوبی به سر می برم. یعنی بیشتر مواقع سرحال و پر انرژی هستم. اتاق و میز آرایشم پر از رنگ و بوست. با آدمهای اطرافم رابطه ی معمولی آرامی دارم. به فکر شیطنت هایم هستم. به فکر ریسک کردن هایم هستم. دوست دارم آدمهای جدید را امتحان کنم. یک عادت خوبی دارم و آن هم این است که زود ویرم می گیرد چیزهای جدید را امتحان کنم. با پسری بخوابم که عاشقش نیستم. از داروخانه کاندوم بخرم. از خودم عکس اروتیک بگیرم. دوست دارم تجربه کنم و انرژی فوق العاده زیادی برایش دارم.
هر روز به خودم یادآوری می کنم که باید زبانم را قوی کنم. رفتم کلی کتاب خریدم. کلی برنامه ریزی کردم. دوره ی کلاسهای آیلتس هم دارد تمام می شود. استاد لیسینگ ام خیلی من را دوست داشت و یکبار دیگر به انگلیسی خواندن مشتاقم کرد. بهمان گفته اند که مجله بخوانیم و مستند ببینیم. مجله تایمز و ریدر دایجست و چند تای دیگر را گذاشته ام توی کیفم هر وقت که بیکار بودم نگاهشان کنم. امروز هم خودم را مجبور کردم مستند بی بی سی ببینیم. می دانید، من دیگر نه از سیاست هیچی می فهمم نه از مسائل اجتماعی. هیچ علاقه ای هم ندارم بهشان. استادم چپ و راست می زند توی سرمان که شما اطلاعات عمومی تان هیچ است. شما می دانید نیروهای ناتو دارند چه غلطی می کنند؟ یا لیدی گاگا چه کسی است؟ برای امتحان آیلتس این اطلاعات هم لازم است. حالا من خودم را مجبور کرده ام که از این چیزها بخوانم ولی فقط بی حوصله ام می کند یا خوابم می برد. استاد عزیز! کاش می فهمیدی که "بی تفاوتی مطلق" یعنی چه. کاش می فهمیدی آدمی که دیگر ککش نمی گزد توی مملکت ش هر روز به وقیحانه ترین و وحشتیانه ترین شکل ممکن خون بریزند، تجاوز کنند، دزدی کنند، آدمی که به مرحله ی ندیدن و نشنیدن مطلق رسیده است چه می فهمد نیروهای ناتو چه کوفتی هستند.
می دانید، بیولوژی می گوید که وقتی مبارزه ای ارزشش را ندارد، مهاجرت تنها راه ممکن است. حتی اگر بچه هایت را جا بگذاری و بروی به دنبال حفظ بقا. متاسفانه طبیعت ماجرا همیشه قشنگ ترین و ایده آل ترین شکل ممکن نیست و می تواند بی رحمانه تر از این حرفها باشد.