تعریف زندگی فاکد آپ اینه که شما وقتی می خوای از یکی تو زندگی ت موو آن کنی، بری با یکی دیگه بخوابی. بعد به اون آدمه عادت کنی برا اینکه از این آدمه خودتو بکنی بری با یکی دیگه. بعد که اونم به فاک رفت شما تصمیم می گیری سرتو بکنی تو درس و مشق. بعد با درس ت ازدواج می کنی به گونه ای که کارتون به جاهای باریک می کشه و باید بکنی باز.  بعد تصمیم می گیری بری ورزش کنی اصلا. بعد تو کلاس ورزش هم معتاد می شی و دلت فقط می خواد اونجا باشی تا حدی که جدایی برات سخته. بعد باز می رسی به مرحله ی موو آن. لابد برای خیانت به این باشگاه باید یه باشگاه دیگه پیدا کنی.

امروز، 23 فیلان، فاز اول کندن را آغاز می کنیم.

اتاقک های این فیزیوتراپی که می رفتم 5 یا 6 تا پارتیشن بغل هم بودند. من معمولا می رفتم تو اتاقک 2 و دراز می کشیدم و خیره می شدم به سقف. در تمام این 10 جلسه ای که اونجا بودم کلی داستان زندگی از اتاقک های بغل شنیدم. داستان آدم هایی که هیچ وقت نتونستم ببینم شون. ولی از روی صدا می تونستم بفهمم کدوم شون داره حرف می زنه. اتاقک اول به گمانم یک دختر 12-13 ای بود که دوشنبه هفته ی بعد امتحان ریاضی داشت و باید 150 صفحه درس می خواند برایش. مادرش هم توی اتاقک بود و با هم کل کل می کردند. هیچ وقت نشد ببینم ش که حداقل برایش اسم انتخاب کنم. مثلا سمیرا یا بنفشه. در تمام این 10 روز مادرش صدایش زد: دخترم! اتاقک 3 سیمین خانم بود که زانو درد داشت. پسر سیمین خانوم تازه ازدواج کرده بود و همیشه یا داشت با دخترش تلفنی حرف می زد یا با فیزیوتراپ درد دل می کرد در همین رابطه که پسرها وقتی ازدواج می کنند دیگه مامان بی مامان! حتی نمی کنند تا فیزوتراپی دنبال آدم بیایند یا زنگ بزنند بپرسند زانویت چطور است. سیمین خانم همیشه زودتر از من می آمد و قبل از بیرون آمدنم از اتاقک می رفت. حتی یک بار هم نشد توی اتاق ورزش همدیگر را ببینیم. آرزو داشتم بعد از 10 روز شنیدن صدای صرف، ببینم با آدمی که توی ذهنم ساخته ام چقدر فرق دارد. اتاقک بغلی یک آقایی بود که دستش توی کار نمی دونم چیطو شده بود. دو بار جراحی کرده بود و 40 جلسه باید می آمد فیزیوتراپی. همش می گفت آقای دکتر درد داره. یه تنفس بده بهم. بعد فیزیوتراپ که برمی گشت می گفت خدا خیرت بده! این آقا آمار تلفنی صحبت کردن بالایی داشت. معمولا از سر کار می آمد و دیر می رسید. شاید برای همین نشد ببینم ش. ولی فکر کنم باید 34-30 ساله باشد و سیبیل داشته باشد. منشی شرکت شان حرف توی گوشش فرو نمی رفت و همکارها هیچ وقت همکاری نمی کردند که مرخصی بگیرد. دیروز رفته بود سه راه جمهوری یک وسیله ی فیزیوتراپی بخرد که هر چی فکر کردم نفهمیدم چی هست. اتاقک های بعدی هر چند وقت عوض می شدند. دو تا خانم بودند و یک آقای دیگر. برایم جالب بود که یک بار پرده را بکشم ببینم آیا خانوم ها با مانتو و روسری خوابیده اند روی تخت؟ یا مثل من تاپ تن شان است و کلیپس موها را هم باز کرده اند؟ هیچ وقت نشد بفهمم که این روتین قضیه اس یا من دارم ساختار شکنی می کنم؟ آرزو داشتم یک بار دوربین بذارم روی سقف و از این وضعیت فیلم برداری کنم. من هم گاهی با خانم منشی که می آمد روی دستم ژل بمالد یا برق و هات بگ را آماده کند حرف می زدم. درباره ی لاک دست هایم. ورزش. تمیز کردن خانه. درس. با فیزیوتراپ هم درباره ی بیوشیمی. و اینکه زن ها پر حرف نیستند. یا اینکه توی خانه ورزش می کنم یا نه حرف می زدم. تصویر این آدم های اطراف از من چه بوده است؟ شاید آنها هم همینطور که داشتند به سقف خیره می شدند دوست داشتند یکی پارتیشن ها را بردارد تا از نزدیک همدیگر را ببینیم. فکر کنم آخرین قسمت سریال باید یک همچین اتفاقی می افتاد. یعنی پارتیشن ها برداشته می شد ولی آدم ها همچنان به سقف خیره و منتظر شنیدن صدایی بودند.