گزارش از یک روز در ظاهر دلپذیر و عالی و در باطن جانفرسا و خونخوار

صبح به حالت های بدی رسید. از قایم شدن پشت ستون و لال مونی گرفتن و تصمیم های بزرگ افتضاح گرفتن. بعد هم رسید به قایم شدن تو جمعیت مترو و فرو رفتن تو فکر تا اونجا که یادت بره باید کدوم ایستگاه پیاده شی. تو این فکر که تو آدم بدی هستی واقعا. بد. اینکه مردم باید ازت متنفر باشن. بعد هم غرق در بچگی و خاطرات بدش. بعدازظهر هم به این خیال گذشت که بتونی در سکوت کاری غرق شی بعدش هم بمیری. ولی متاسفانه اینقدر عرق ریختی و بغض کردی و دوباره برگشتی حال اول که تونستی سروایو کنی.

هر چی که می تونم می خوام علائم نگارشی رو رعایت نکنم، نیم فاصله و فارسی نوشتن همه ی کلمات و جملات ساده و فلان و بهمان. حححححححححححححح

هشت ماه شد و من هنوز نکندم. اعتراف بزرگیه که من هنوز نتونسته بودم یک بار هم به زبون بیارم ش یا بنویسم ش. هر بلایی می شد سر خودم آوردم و هر دفعه گفتم حق ت بود. چقدر تو خونه حبس ت کنم؟ چقدر آسیب پذیر و حساس ت کنم نسبت به آسیب های اطراف؟ چقدر با فکر کردن دائم مغزت رو خورد کنم، قلب ت رو بشکنم، حس ت رو نابود کنم؟ پس چرا نابود شدنی نیستی لعنتی؟ این همه مقاومت برای چیه؟ 

-          اون مطلبا چی شد پس داداش؟

-          برات می آرم عشقم.

-          باشه منتظرم، بوس بوس.

مکالمه ی آقای رئیس و یک آقای همکار- واقعی

بازگشت وبلاگ نویس

هر روز داری با سطح انرژی پایین زندگی می کنی ینی همیشه سرگیجه داری، حس افتادن داری، حس خالی شدن از ته وجودت، لرزیدن و سردی دست ها، حس بی تفاوتی، حس بی حسی، حس ناتوانی. انرژی پایین ینی کوتاه جواب می دی یا اصلا جواب نمی دی، ینی از یه راهی وارد می شی که کم ترین حرف توش باشه و بیشترین سکوت، ینی به هر قیمتی هم که شده از تنهایی ت محافظت می کنی، ینی سیاوش قمیشی و یک اتاق تاریک، ینی خیره شدن به سقف، فرو رفتن تو صفحه ی مانیتور، چند تا قرص خواب آور، دروغ ساختن های پی در پی و لبخندهای ساختگی. سطح انرژی پایین حال اون لحظه است که تو بارون اینقدر تو خیابون می مونی که به لرزیدن بیفتی، اون لحظه که تصمیم می گیری غذا نخوری، اون لحظه که خوشحال و راضی می دویی تا برسی به تخت ت، پتوت و سقف ت.