عاشق صبح هام.درست وقتی که چشمهایت را باز می کنی و از شر کابوس یا رویا آزاد می شوی، وقتی آب خنک می پاشی روی صورتت و تو آینه دستشویی با چهره ات ادا در می آوری. وقتی که دکمه ی چای ساز را زده ای و داری دنبال شلوار و مانتویت می گردی. وقتی آب پرتقال می ریزی توی لیوانی که کنارش لیوان آب داغ ت هست با چایی کسیه ای و کیک. صبح های زود وقتی که در خانه را هنوز باز نکرده ای، وقتی که هنوز کابوس و رویای "حقیقی" آغاز نشده است، وقتی هنوز راننده تاکسی صد تومن کرایه اضافه نسلفیده است، هنوز دخترک لاغر 6 ساله دعا فروش را پشت قرمز ندیده ای، هنوز اخبار رادیوی تاکسی را نشنیده ای، وقتی هنوز هیاهو آغاز نشده است ، با استادت دهن به دهن نشده ای، خشن نشده ای، ملول نشده ای، افسرده نشده ای، چرکین نشده ای . صبح ها وقتی دنبال کلاسورت می گردی و کفش هایت را دستمال می کشی خوشحال باش، تو هنوز ویریجین هستی و تا عفونت مجاری قلب ات هنوز یک ساعت دیگر باقی مانده است.

پاییز برنخواهم گشت ساری. از الان چک و چک بارون و بوی نم و ابرای عصبانی سیاهشو حس می کنم.

یه عالم اشکو برای حفظ کلاس و شوآفو این صحبتا قورت دادم ، از یه مجرای باریکی رفته تو مغزم . اونجا پیوندهای آب و نمک جای همدیگرو تنگ کردن حسابی دعواشون شده، با قرص استامینفن هم آروم نمی شن.

سیستم تحقیرکننده به چه نوع سیستمی می گویند؟
به آن سیستم سنجش آموزشی ای که دوستان تو را با اندکی تلاش منجر به آفریدن شگفتی های بزرگ می کند و باوجود تلاشی مضاعف و انتخاب رشته بسیار حداقلی و انتخاب تمام دانشگاههای گند آب کشور عزیز جلوی نام تو کلمه ی پرهیبت ِ "مردود" را نقش می بنداند!
بسیار مچکرم

فقط لازم است آخر هر مطلبی که می خوانید و می فهمید و برای خودتان خلاصه برمی دارید یک بار به خودتان بگویید که چی؟ همه اینا رو بلدن. به جایگاه علمی من دست پیدا می کنید!

گیریم فرمولی یافتم که در آن اصطحکاکم با محیط سیستم به کمترین حد ممکن برسد، تو بگو با خیسی دور چشمان این نیمه شب هایم چه کنم؟

ای پونزده دقیقه تنفس وسط کلاسهای 4-5 ساعته! عاشقانه دوستتان دارم

از اون دوره هاس تو زندگی که توانایی تشخیص فرق بین کار درست و کار غلط رو از دست دادم..

اولی: داری به چی فکر می کنی؟
دومی : به اینکه چطور قانون طبیعت بهم خورده، طبق قانون اول ترمودینامیک قرار نبود هیچ انرژی ای از بین بره، قرار بود فقط به شیوه کار و گرما منتقل بشه. ولی من که هرچی انرژی برا کنکور گذاشتم همش از بین رفت، به هیچ کاری هم نیومد

this is life all about

دو حالت داره: اگه جزوه ها و دست نوشته هاتو بدی به رفیق های کلاس کنکورت، اساتید برترو معرفی کنی، تجربیات ارزشمندتو در اختیارشون بذاری احساس حماقت بهت دست می ده. ینی این همه زحمت و تلاش رو داری دو دستی تقدیم رقیبت می کنی. اگه جزوه هاتو به کسی ندی، اگه بپیچونی شون ، احساس عذاب وجدان و خودخواهی و حسادت در وجودت فوران می کنه.
باید انتخاب کنی و گریزی هم نیست

پیچ خطرناک

رابطه ها در خطر سستی
اشتیاقِ تازگی در خطر پوسیدن
امید هم در خطر مرگ