Try again

آخه از هم دوریم.
آخه من درس دارم.
آخه مادر و پدرم اجازه نمی دهند از دستشان دَر بروم!
آخه جایی نداریم.
آخه پول نداریم.
آخه طرفمان گشاد است!
آخه طرفمان اینجوری دوست ندارد.
آخه پول تلفنمان زیاد می شود.
آخه پول نداریم.
آخه هیچ وقت آنلاین نیستیم.
آخه طرفمان یاهو و جی تاک ندارد.
آخه پول نداریم.
آخه به فیس بوک نیمه جان امید بسته ام!
آخه اینترنتمان زغالی است.
آخه بعد از دو خط مکالمه، فیس بوک عزیز
برایم می نویسد:سند نشد، تِرای اِگِین!

یک روز صبح-اواخر اردیبهشت

راس ساعت 6 صبح موبایلم زنگ می زند. با اولین ضربان صدای زنگ، پلکهایم از هم باز می شوند.سماور قدیمی را از گوشه ی اتاق بغل می کنم ، شکم ش را از پایین تنه جدا می کنم و زیر شیر آب آشپزخانه می گیرم. در راه برگشت، شیر گاز را باز می کنم و فندک را از زیر دست و پای گاز بیرون می کشم و پیچ سماور را تا درجه ی قوی می چرخانم و فندک می زنم؛ ناگهان سیاهی اتاق را با شعله ی آبی ش روشن می کند.شکم ش را بهش می چسبانم و سرش را جا می اندازم. تا روشنی کامل آسمان، صدای جیغ و دادش سکوت دلپذیرم را برهم می زند، قوری ش را پیدا می کنم، یک قاشق چایی خوری چای میریزم و می گذارم با آب جوش دم بکشد. سرم را برمی گردانم توی اتاق یک مرد و پسرکوچک خوابیده اند. قبل از رفتن باید بیدارش کنم تا دیر نرسد سر کارش و باز رئیس توبیخ ش کند. یادم باشد در راه برگشت به خانه توی بازار عدس بخرم، یعنی به کدام مغازه دار پناه ببرم و راستش را بگویم که فرق عدس خوب و بد را نمی فهمم؟ یعنی اول ژست می گیرم، آقا! می شود عدس هایتان را از نزدیک ببینم؟بله خانوم حتما. می گویم اینها چرا سبز مایل به قهوه ای اند؟ لابد می گوید پس چه رنگی باشند دوست دارید؟! حرص م می گیرد، می گویم من قرمزش را دوست دارم! و سریع از مغازه می آیم بیرون ، موبایلم را از جیبم در می آورم ، فون بوک را باز می کنم، حرف m را تایپ می کنم تا به شماره maman برسم، زنگ می زنم قبل از سلام احوال پرسی می گویم عدس خوب باید چه رنگی باشد؟! یادم باشد زنگ بزنم سر راه بچه را از مهدکودک بگیرد و این نکته را با تاکید بگویم که وقتی بچه را صندلی جلو می نشانی، کمربندش حتما را ببند، این 30 بار! بعد در جواب یک خیلییی خُب کش دار بگوید که یعنی فهمیدم بابا! لابد سر همین بی توجهی ها جرو بحث کنیم ، از همان اول اصلا توجه نداشتی، چقدر پول بی خودی برای جریمه های جنابعالی بدهیم؟! تصویرشدر ذهن م هست که مثل همیشه با دو پلاستیک خرید پودر رخت شویی برف و روغن سرخ کردنی بهار و دستمال کاغذی مبارک از در وارد می شود و بِربِر به من نگاه می کند و من می گویم این پیرهن اصلا به شلوار قهوه ای تریاکی ت نمی آید. پلاستیک ها را با دست ش دراز می کند و نمی فهمد من چه می گویم. توی راه آشپزخانه به خودم می گویم من همیشه نگاهت می کنم ولی تو دیگر به من توجه نمی کنی.با خودم می گویم دیدی چطوری میان یک مشت پودر رخت شویی و خورش عدسی و قبض جریمه خودمان را گم کردیم؟!

شک نکنید که ساعت 7 صبح برای چایی خوردن خیلی دیر است. شما با اولین هورت، چایی جوشیده را توی سینک ظرف شویی خالی خواهید کرد! و خیالتان کاملا آسوده است که تا مانتو و مقنعه بپوشید و شلوار پا کنید سرویس بدون شما به دانشکده رسیده است!

متنفرم

همش تقصیر این هم کلاسی های گُه پاچه خوار آدم است. همان ها که همیشه میز اول می نشستند و همیشه شاگرد اول می شدند و توی دفتر نمره ی خانوم معلم هی 20-20 ردیف می کردند. از اول تقصیر خودشان بود که بهشان جایزه اسباب بازی قشنگ و عروسک می دادند و دل آدم آب می شد و کتاب را می زد توی سر خودش که حتما 20 بگیرد. آخر اگر همه شاگردها 20 بگیرند پس 19 و 17 و 12 مال چه کسی باشد؟! پس اگر همه شاگرد اول باشند شاگرد دوم و هشتم دوازدهم و سی ام چه کسانی باشند؟ مگر آدم نیستند که هی تحویل شان نمی گیرند ؟که بعد گریه کنند زار زار که چرا پس من حواسم را جمع نکردم نمازگزار را با "ز" بنویسم و نه با "ذ" که نمره ی املائم 20 شود، بعد بهشان بگویند اشکال نداره، گریه نکن، 19 هم برادر بیسته! این بار حواستو جمع کن. این بار باز مسئله ریاضی را بلد نباشی حل کنی یعنی سر جلسه به فکرت نرسد چیزی. بعد دوباره مجبور شوی گریه کنی که لابد بگویند 18 مادر و خواهر 20 است! بابا جان من دلداری نمی خواستم، من عروسک قشنگ می خواستم، من اعتماد به نفس می خواستم، من توجه می خواستم، من یکی را می خواستم که افتخار کند به من.
متنفرم از مملکتی که اگر پول و پارتی نداری باید درس خوان باشی تا به حساب ت بیاورند. خدایا شکرت که هیچ کدام شان را ندارم و نداشته ام هیچ وقت. فقط وبلاگی دارم که می توانم بیایم بنویسم از این وضع متنفرم،متنفرم،متنفرم. گر گل نبود نصیب ما، خار بس است. دوباره خدایا شکرت لابد!

زندگی صحنه ی هنرمندی ماست!*

اگر نظر دوست دانشگاهم را بپرسی، من یک دختر شیطون ِ کمی سر به هوا،خوش گذران و تنبل هستم ، خانواده پول دار و مرفه بی درد دارم و می توانم روی حرف پدرم حرف بزنم و نظرات خودم را به کرسی بنشانم، روشنفکرم و احساسات مادرانه و زنانه ندارم، شبیه پسرها هستم و هیچ وقت گریه نمی کنم.
اگر نظر دوست دوران دبیرستانم را بپرسی، من یک دختر با درگیری شدید ذهنی هستم،دائم می خواهم از پله ای به پله ی بالاتر بپرم و نه آرام قدم بردارم، یک دختر غرغرو با اعصاب خط خطی و اهل فکر-هر چند از نوع مزخرف و بی فایده آن، یک آدم بی اعتماد به نفس که از هر کتابی 5 صفحه ی اول ش را می خواند و به گوشه ای می اندازد و یک بهانه ی جدید برای ابراز تصمیم های تخمی اش پیدا می کند!
اگر نظر دخترخاله ام را بپرسی، یک دخترخاله اهل بگو بخند و گردش و تفریح، از آن ها که فقط پیش شان می توانی خاطره تعریف کنی و قهقهه بزنی، حس طنز دارد، ولخرج و موبایل باز، دختر خوب، یکی که می توانی ساعت های خوشی پیش اش داشته باشی.
اگر نظر خواننده وبلاگ ام را بپرسی، یک دختر افسرده، به شددت دپ زده، غمباد زده و دائم الشاکی از وضع موجود، کمی هم حس طنز دارد و فمنیست است!
اگر نظر پدرم را بپرسی، یک دختر تخس ِ حرف گوش نکن و پر رو و تنبل و اهل کتاب خواندن و اینترنت بازی هستم و خبرهای سیاسی روز را دنبال می کنم و اهل مطبوعات هستم و فقط نشسته ام دستور می دهم و جیبش را خالی می کنم!
اگر نظر یکی از دبیر زبان هایم را بپرسی، یک دختر با پشتکار بالا، اعتماد به نفس زیاد، خلاق، خوش فکر، حاضر جواب، روشنفکر و زرنگی هستم. درسم خوب است، مدافع حقوق زن ها هم هستم.
و....
طبیعتا مثل همه ی آدم ها، من هم بعدهای مختلف شخصیتی دارم و پیش هر کدام از افراد بالا همان نقشی را بازی می کنم که او در خیالش از من ساخته است.سالها در تلاش بودم که پیش کسی نقش بازی نکنم و یک دیفالت مشخص از خودم داشته باشم و پیش همه (دقیقا همه) همان شکلی باشم. اما در اول کار، متوجه شدم من دیفالت معلومی ندارم و هیچ کدام از نقش های بالا نیستم و همه را هستم! در آخر تلاشم هم دیدم این کار به هیچ وجه امکان پذیر نیست! درست مثل بقیه ی مردم با کسانی بیشتر ارتباط برقرار کنم که وَر قشنگ و ناز و دوست داشتنی ام را می شناسند و من هم از نقشی که برایشان بازی می کنم حال کنم! و برای اینکه عقده ای هم نشوم می آیم این چیزها را در وبلاگم می نویسم!

*یا یک چیزی در همین مایه ها!هر کسی نقش اش را بازی می کند و می رود پی کارش!

یک بعدی

چرا وقتی می گویم شوهر کردن برای من محدودیت است، مردم فقط به حق محترمه ی جنـ ـدگی ام فکر می کنند؟!