این روزها تماما نشسته ام توی خانه مان. هر صبح راس ساعت 12 بیدار می شوم، بستنی چوبی می خورم، لپ تاپم را روشن می کنم، با گودر و فیس بوک ور می روم. تا اینکه تصمیم بگیرم بساط پایان نامه را باز کنم. راستش حسابی از درس خواندن متنفر شده ام، هیچ چیز حساب و کتاب ندارد و آدمها همکاری نمی کنند. فقط من نشسته ام اینجا صبح تا شب، تا این کار به درست ترین شکل ممکن تمام شود و کامنت بقیه این است که : بابا ولش کن! ماسمالی کن! . خب نمی دانند که واقعا مهم نیس آدم توی زندگی اش چه گهی دارد می خورد. دارد قله های علم را فتح می کند، هنری را پرورش می دهد، با آدم های غیرقابل شمارشی می خوابد یا هرچیز دیگر. مهم این است که یک چیزی دارد و علاف و بیکار و بی خودی نیست. نوشتن پایان نامه در حال حاضر آن چیز من است. دوست دارم راضی باشم از خودم و همه چیزش پرفکت باشد. 

البته من تازه دارم به خودم یاد می دهم پرفکت بودن چیز خوبی نیست. من آدمی ام که نمی توانم سریع برای کسی هدیه بخرم. باید کل بازارهای دنیا را زیر پا بذارم و به هزار تا فاکتور مسخره فکر می کنم تا یک چیز ساده پیدا کنم که معنای خاصی داشته باشد. دفعه ی آخر با دستانی لرزان و پیشانی عرق کرده راهروهای پاساژها را بالا پایین رفتم و با خودم دعوا کردم. اینقدر دعوا کردم که به خانه ی طرف دیر رسیدم و تمام صورتم خیس از عرق بود. ولی یک چیز معمولی هدیه خریدم و به خودم گفتم : دیدی درد نداشت؟! اما به گمانم خیلی هم موفق نبوده ام. گاهی دوباره رو می آورم که افکار پرفکت بودگی. اصلا خاصیت نابی در پرفکت بودگی هست که آدم را معتاد می کند. باید دوباره راهی برایش پیدا کنم.

دوباره افتاده ام به سریال بینی و این نشانه ی خوبی است. توی اتاقم که هستم، از زندگی راضی ام. البته پرده های قرمز واقعا ایده ی مزخرفی بود که برای اتاقم پیاده کردم. رنگ قرمز همیشه احساسات تند آدم  را برمی انگیزد. یا باید از خوشحالی بال در بیاورم، یا از عصبانیت ابروهایم توی هم گره بخورد، یا هات باشم. اساسا توی اتاقم آرام نمی گیرم. مگر اینکه با سریال یا قرص خودم را بخوابانم.

سه تا از خوبی های توی خانه بودن همیشگی این است که هیچ پولی خرج نمی کنی ( زندگی واقعا پرخرج شده با این وضع دلار و این حرفها ) ، استراحت مطلق داری و تا خسته شدی می پری توی تخت ات و اینکه می توانی بیشترین کارایی و تمرکز برای پایان نامه را داشته باشی. و تنها بدی اش این است که بهش معتاد می شوی و بعد از 4 روز ، دیگر میلی برای بیرون رفتن نداری و حتی خورشید چشم ت را اذیت می کند.

همیشه فکر می کنم وبلاگ جای اعتراف کردن است. اگرچه تو تمام روزها به خودت و دیگران بگویی رابطه مان تمام شده است. دوست معمولی هستیم. این فرمول برای ما جواب می دهد. اگرچه می دانی می دهد. اگرچه می دانی توانسته ای. اگرچه می دانی قوی بوده ای. فراموش کردی. به عقلت اعتماد کرده ای. اگرچه اگرچه اگرچه. یک شب هم مثل امشب می شینی توی اتاق، عکسهایش را نگاه می کنی و عر می زنی که چرا دیگر نیست. یک شبی هم می شینی رو تخت ات و به موبایلت خیره می شوی و اشک از چشمانت سرازیر می شود که چرا خاطرات نبودن هایش دارد دوباره اذیتت می کند.

و اما دومین بدی تماما توی خانه بودن : داشتن وقت کافی و ذهن خالی برای فکر کردن به تمام چیزهای ممنوع، آزار دهنده یا دردناک. در این مواقع فرد باید یک هفت تیر بگیر روی مغزش و بگوید : خفه می شی یا سریال روشن کنم ؟!

از تمام خاطرات مزخرف، افتضاح، شاد و الکی خوش قضیه تنها برام مهمه که تو یه روز بکر و عالی که هوا خوب بود و آسمان روشن تر بود، از فراز یک پارک تو سعادت آباد، به کل تهران خیره شده بودیم .

بعدا نوشت: کسی که به تصمیم های من احترام نمی گذارد، خدافس. همین یک کلمه، حرف بیشتری ندارم.