پیشنهادم برای زندگی این است که آدم صبح ش را با باشگاه شروع کند.شاید عمودی شدن ساعت 8 صبح سخت به نظر برسد اما اگر مثل بنده به محض بیدار شدن چایی درست کنی، نون بذاری بیرون، تخم مرغ بشکنی توی ظرف، توش پنیر بریزی و هم بزنی. بذاری روغن داغ شه بعد این مخلوط رو بریزی تو تابه که عین کیک پفت کنه و موجب شادی روح بشه نظرت عوض می شه. در این مرحله باید مقداری کرم مرطوب کننده بمالی به پوست. ظرف ها رو که شستی، صبحانه رو بیاری و قرص جوشان ویتامین سی رو بذاری کنارش.  بعد همه رو بزنی به بدن و به سرعت وارد اتاق شی، لباس های مربوطه رو بپوشی، گوشواره بذاری تو گوش ت. ضدآفتاب بزنی. سپس پنکک، مداد ابرو، سایه سفید و رژ صورتی چرک و ادکلن به میزان لازم. سپس قمقمه رو پر از آب کنی بنذاری تو کیف ت و راه بیفتی. در این مرحله لازم است باشگاه مورد نظر 2 دقیقه با خونه زندگی تان فاصله داشته باشد.

مرحله بعد هم که رسیدی باشگاه ابتدا کمی با پسر خانوم مربی ماشین بازی کنی :) ، سپس حرفای اول صبح روحیه دار به خانومای باشگاه بزنی. بعد هم ورزش شروع شه و شما واسه خودت وارد خلسه ی عرفانی بشی. یه چهل دقیقه که گذشت دیگه از این خلسه هه بیایی بیرون و هی خانوم مربیه بگه این حرکت اینجوری غلطه اونجوری درسته. درواقع منظور این است که هر کاری کنی بیشتر منقبض بشی و بیشتر دردت بیاید همان درست است! این مرحله رو می ذاریم رو تند که بگذره! مرحله ی بعد هم ورزش خوابیدنی هاست که جز نعمت های بهشتی محسوب می شه. مرحله ی بعدی هم لباس پوشیدن و بگو بخنده که مراسم ش باید با تشریفات خاص انجام بشه. آخر هم پیاده روی تا خونه ( البته همچنان باید باشگاه 2 دقیقه فاصله داشته باشه. مچکرم) مخصوصا اگه هوا سرد باشه درحالی که شما هنوز گرمی جز لذت بخش ترین مراحل کار می باشه.  

سقوط

نمی دونم از کی باز دوباره شروع کردم به سقوط کردن. حتی یادم نمیاد کی همه چیز عادی بود و کی شروع به عجیب شدن کرد. از لحظه ای که امتحانم کنسل شد شاید. از لحاظ زمانی عرض می کنم وگرنه نباید ربط (حداقل مستقیم ) به کنسلی امتحانم داشته باشه. از یه روزای بعدش فقط می خواستم مست باشم و به هیچی فکر نکنم. از روزای بعدترش که تو مهمونی واقعا مست شدم و برگشتم خونه و صبح شد و بعد عصر شد، شروع کردم به سقوط کردن. سقوط کردن توی شخصیت من چند مرحله ی اصلی داره. اول شما باید خودتو از همه پنهان کنی. در واقع پنهان در روابط ما می شه اینویزیبل بودن دائم، جواب ندادن تلفن و حبس. تو مرحله ی دوم بالاخره شروع می کنی به عر زدن. به هر بهانه ای که دم دست باشه. خانواده ی رو اعصاب، دوستان بی ملاحظه یا تموم شدن سریال! مرحله ی بعد مرحله ی فرو رفتن ِ . خیلی عمیق و نامحسوس. تو این مرحله 15 ساعت در روز می خوابم و باز خسته ام. جمع کردن اتاقم و ظرف شستن از سخت ترین کارهای دنیاست چون جفت شون بی فایده اند. تمام حس ها عمیق و موندگار می شن تو روحم. عصبانیت چند برابر می شه و سختی ها عذاب آورتر. فکر کنم امروز 3 روزه که وارد این مرحله شدم و حسابی کلافه ام. از 3 روز پیش که  کلی اشتباه کردم تو جواب دادن سئوال های ریدینگ وارد این فاز شدم. یعنی از یک عصبانیت زننده شروع شد. بعد فکر کردم که دیگه خودمو دوست ندارم و حوصله ی ادامه دادن ندارم و راحت تره که بمیرم. توی این مرحله فکر می کنی دیگه راه نجاتی برای این سقوط ت نیست ، اگرم هست تو هیچ میلی نداری بری سراغ ش. اما من با تمام بی میلی و خستگی و بی حوصلگی تو گوگل سرچ کردم که راه بیرون اومدن از این وضع چیه؟ جواب نگرفتم. بعد از دوستان پرسیدم گفتن قدم زدن و نوشتن. که اولی کار بسیار سختیه تو این سرما، کلی لباس می پوشی بازم معلوم نیس کافیه یا زیادیه یا چی. خیابون ها سردن و پر از شلوغی. آدم ها بد ان یا خیلی سرشون شلوغه که برای احساسات دیگران اهمیت قائل شن. قیمت ها همیشه برای پول توی کیفم زیادن. بعد با این همه خستگی ناشی از راه رفتن و فکر کردن نمی دونم چه کار کنم. باید برگردم تو اتاقم و بخوابم. نوشتن اما راه بهتری بود. اگرچه الان با توجه به میزان فشاری که به ذهنم و دستم آوردم فقط باید بروم بخوابم تا سرحال شوم. خدافظ