قرار نبود امشب بنویسم.ولی دوباره ساعت از 12 شب گذشته و من نه می تونم بخوابم نه می تونم کتاب بخونم و نه هیچ غلط دیگه ای. باز نشستم به فکر کردن که چقدر احمقم و چی باعث شده همینطور احمق بمونم. اول اینکه دوستام. مطمئنم که نزدیک ترین همکلاسی م از من بدش میاد. و اینو فقط من و خودش می دونیم. بی نهایت توی مانتو و مغنعه ابله به نظر می رسم. حتی استادام. اونام از من خوششون نمیاد. نمی شه گفت استادام. چون هر وقت باهاشون کار داری یه جوری نگات می کنند که انگار خنگ و ابله ای و هیچ مطالعه ای نداری. اون وقت اگر احمق ترین همکلاسی پسر را ببینند می گویند بیا پسرم برات کار درست می کنم همه از یه جایی شروع کردن! حتی من دیگه حوصله ندارم به کسی فحش بدم ، فقط از در میام بیرون و با خودم فکر می کنم چه کاری برای بهتر کردن وضع از من ساخته است ؟

باز هم تمیز کاری خانه. باز هم 2 میلیون تا ظرف و بشقاب کثیف شده اند و من هنوز گرسنه ام. باز هم برگه های لعنتی کلاس زبان و رایتینگ هایی که ننوشتم. هفته پیش زور زدم و راجع به موضوع رایتینگ یک چیزهایی سر هم کردم و تحویل استاد دادم ولی تقریبا از برگه ی همه تعریف کرد جز من. می دانستم که او هم از من متنفر است. یعنی من توی یک مهارت هم که واقعا خوب بودم رایتینگ بود. حالا یک کالوکِشن ساده هم به ذهنم نمی رسد.

از اینکه دوباره اینجا را به چس ناله تبدیل می کنم، متاسفم. اینقدر غمگینم که میمیک صورتم هم عوض شده است. همین که بابا نیست و با هم دعوا نمی کنیم خیلی خوب است. با خیال راحت می توانم توی خانه داد بزنم و صدای موزیک را بلند کنم. دستم اینقدر گز گز می کند که نمی توانم بخوابم. چشمهایم هم بعضی مواقع دوتایی می بیند. امروز نشستم گریه کردم برای خودم. فکر کردم ام اس گرفته ام و دارم می میرم. بعد یادم افتاد همه می میریم و مادرم هم می میرد. بعد نشستم برای مادرم گریه کردم.

یک دونه دیوانه شدم که روی هیچ چیزی نمی تونه تمرکز کنه. همه راهها را امتحان کرده ام. اگر با خودش حرف بزنم و پشت تلفن گریه کنم که خب باعث می شود شب اول را راحت بخوابم و روز بعد خمار بمانم و دائما به یاد صدایش بروم توی خیالات. اما فردا یادش بیفتم و به خودم فحش بدهم که ضعیف ِ احمق هستی و بلد نیستی بر روی احساساتت کنترل داشته باشی. راه دیگر این است که با دوستانم حرف بزنم و آنها بگویند رابطه ی بدی بود باید زودتر کنار می کشیدی. آن وقت برای خودم چهارصد جور دلیل و مدرک می آورم که چرا ادامه دادم و فوق العاده احساساتی تر از همیشه می شوم. اگر سرگرم باشم و سعی کنم به هیچ چیز فکر نکنم یکدفعه منفجر می شوم و یک کار احمقانه ی خجالت آور ازم سر می زند. می بیند هیچ کدام از راههای پیش رو کار نمی کند.
می خواهم فردا صبح بروم آرایشگاه موههایم را کوتاه کوتاه کنم. یعنی این می تواند یک تغییر مثبت در زندگی ام تلقی شود؟

همسایه دیوار به دیوار عزیز! به جای تمام روزههایی که شما داشتید به حیوان خانگی خود حرف زدن یاد می دادید و سر و کله ما را برده بودید، امروز بنده مجوز داشتم 73 بار آهنگ ساری گلین را پشت سر هم گوش بدهم و احتمالا پیاده بروم روی مخ شما. با عرض تشکر و آرزوی صبر
دختر همسایه

برو بمیر!

زیر چشمام گود افتاده بود از گریه زاری، رنگم هم از بی غذایی زیاد پریده بود، رفتم دانشگاه دم در خانومه می گه این چه وضعه دانشگاه اومدنه، مگه داری می ری پارتی؟!

برنامه ریزی کرده ام که حواسم به دلم نباشد. مهمان دعوت می کنم، حواسم به ناهار پختن است، بعد از مدت ها رفتم کتاب فروشی و کلی خرید کردم، توی فروشگاه می چرخم و به قفسه سبزی آش و گوشت چرخ کرده زل می زنم، با غریبه ها در تاکسی دوست می شوم، حتی یادم هست که تصمیم گرفتم جلوی موههایم را قرمز کنم!، دو تا سریال خریدم، همه جای خانه را ریخته پاشیده می کنم ، وقتی دوستانم در راه اند تمیز کاری را شروع می کنم، در ِ یخچال را که باز می کنم به جعبه ی شیرینی هدیه دوست ام لبخند می زنم ، توی بالکن می شینم و چایی می خورم و موسیقی گوش می دهم، می گذارم ظرف ها سه روز نشسته بمانند، به دوستانم اجازه می دهم وسط هال خانه ام سیگار بکشند، در اتوبان های پر ترافیک به آسمان صورتی و آبی و نارنجی نگاه می کنم ، شامپو و قرص و کرم تقویتی می خرم ولی همین که آخر شب پایم را توی آشپزخانه می گذارم، لیوان و سینی و بشقاب کثیف بهم دهن کجی می کنند، همین که دستکش دست می کنم و شیر آب را باز می کنم تازه یادم می افتد اینقدر که زنگ و اس ام اس نزده ام شارژ موبایلم چند روز است تکان نخورده، ظرف ها را که کفی می کنم یادم می افتد چقدر رابطه ام را دوست داشتم، چقدر برایم مهم بود، چقدر ذوق داشتم ، چقدر آرام ام می کرد . همان وقت که زار می زنم ، تازه یادم می افتد دلم برای موهایش تنگ شده و فقط می خواستم بغلم کند...

"رابطه اینقدر محترم هست که با یک اس ام اس تمام نشود" . این بهترین استدلال برای گول زدن خودم و جور کردن دیدار دوباره است.می دانم که هیچ حرف جدیدی برای گفتن نداریم، آخرش می رسیم به همان حرفهای قدیمی و بی نتیجه.

اینباکس گوشی ام را باز می کنم. اس ام اس ها را بالا پایین می کنم، می رسم به این اس ام اس که نوشته:"می خوای دوست باشیم با هم! " نه بابا، چه حرفا، رابطه ی مجبوری؟ عمرا. ریپلای را فشار می دهم: آره آره دقیقا همینو می خوام.

استدلال های منطقی را بی خیال. یکبار دیگر قرار است حاضر شوم و سر قرار بروم. پالتو و شالم را مرتب کرده ام، توی ابروهایم مداد می کشم و دور لبم خط زرشکی می کشم. گور پدر منطق و این مزخرفات، به کسی چه مربوط که من با شیشه ی عطرم مست ام؟

اول صحبت ، خیلی جدی شروع می کنم که فکر نکند مسخره بازی است. صدایم را صاف می کنم، می گویم مشکلی نیست این دی وی دی هایی که دست من مانده بود. دیگر نمی خواهم ادامه بدهم. بعد لابد تکه ی پیتزایم را بر می دارم و به چشم هایش خیره می شوم، انگار که دارم به دو سنگ سفید- مشکی نگاه می کنم. قرار نبود اینجوری تمام بشود، با خودم قرار داشتم. قرار داشتم تو را همانطور که هستی بپذیرم، قرار داشتم رابطه ای که تمام نشده را تمام نکنم. قرار بود بیشتر لبخندت را ببینم. بیشتر این چشم های لعنتی را ببینم و احساساتی شوم. بیشتر به بهانه ی تو ، خط لب زرشکی بکشم.

بعد این جوری ادامه می دهم : حرف من این است که بالاخره نمی تواند این رابطه همینطور احمقانه بماند. خودت که می گویی دوست پسر خوبی نیستم. یا گفتی من حق دارم شاکی باشم. پس عقلم را از دست داده ام که آدم ِ شاکی رابطه بمانم؟ بهرحال طرز زندگی کردن و فکر کردن آدمها فرق دارند. خودت گفتی هر آدمی برای خودش یک ارزشی دارد. برای تو هم هیچ چیز ارزشمند نیست. سیستم زندگی کردن تو این است ، لابد بهت خوش می گذرد اینجوری ولی رابطه 2 طرف دارد، به یک طرف که خوش نگذرد محکوم به شکست است. رابطه ای که حال نداری فکرت را مشغولش کنی و می گویی خودت هر کار دوست داری بکن ، برای چی ادامه پیدا کند ؟ برای من ِ تنها؟ برای من تنها ، برای منی که در یک پاراگراف فکت آوردن های پی در پی دائما می گویم: خودت گفتی خودت گفتی، برای منی که به تو ایمان آورده ام. منی که بی ایمان خواهم شد. منی که خواهم شکست.

بعد لابد منتظر حرف زدنش می شوم. دستهایم نمی لرزند. نگاهم معنای خاصی ندارد. سرم تیر نمی کشد. اشک در چشمهایم جمع نمی شود. نه نیاز به دستمال کاغذی نیست، نه ریمل نزده ام از قصد، نه صدایم بلند نمی شود، نه کسی متوجه نمی شود، فکر می کنند از سرما چشم هایم قرمز شده است.

فکر می کنی چی را از دست می دهی تو؟ خبرش را که می شود دورادور داشت. تازه به اس ام اس ها هم که جواب سر بالا می دهد، یا می گوید کار بدی نمی کنم، هستم! اینها را خودت هم می توانی به خودت جواب بدهی. بهرحال هیچ کار جدیدی نمی کند جز سر کار رفتن. اگر هم می کند خبرش را به تو نمی دهد. توی ابله همه چیز را می گذاری کف دست طرف. حالا هم مزخرفات روزمره ات را ور می ذاری می گذاری توی وبلاگ. فکر می کنی داری چیز مهمی را از دست می دهی؟ نه قول می دهم صدایم بلند نشود، به دستمال کاغذی هم نیازی نیست.

سفرنامه به قزوین

ورک شاپ اول ما در دانشگاه قزوین ساعت 8 صبح شروع می شد و ما موفق شده بودیم ساعت 8 و نیم خودمان را به ترمینال قزوین برسانیم. به دبیرخانه کنگره زنگ زدم تا آدرس دانشگاه را بپرسم.دبیر کنگره معتقد بود باید اتوبوس واحد سوار شویم! از آن همانجا تا پایان سفر دائما قزوینی ها ما را به اتوبوس سواری تشویق می کردند و اگر شهر را از بالا نگاه کنید کاملا خلوت است، تنها جایی که جمعی از مردم دیده می شوند قطعا یک ایستگاه اتوبوس است!
استاد ورک شاپ یک آدم خل وضعی بود که توان درست فارسی حرف زدن ش را از دست داده بود. یک تکیه کلام احمقانه را پنجاه بار در یک جمله تکرار می کرد. 2 ساعت سر کلاس نشستیم و هر چه پیش می رفت کمتر می فهمیدیم، دوستم هم هر چند دقیقه چرت می زد! بین اولین زنگ تفریح جل و پلاس مان را جمع کردیم و زدیم بیرون! اتاق را تحویل گرفته، وسایل را جا به جا کردیم و دو تایی بعد از مدت ها به خواب راحت و عمیق فرو رفتیم، در 4 ساعتی که خوابیدیم 16 بار تلفن م زنگ خورد و بیدار نشدم! و کثیف و لک دار بودن احتمالی پتو و ملافه هیچ تاثیری در بد خواب شدن مان نداشت! بعد از مفید ترین خواب یک ماه اخیر زندگی م ، به مسائل شکمی رسیده و از خوابگاه زدیم بیرون؛ شهر قزوین قهوه ای است. چرا؟ اولین سئوالی بود که برای من پیش آمد. به خاطر ساختمان ها؟ هوای خشک؟ باتلاق؟ زمستان؟ درخت های لخت شده؟!
قزوین یک خیابان اصلی دارد که همه از همان خیابان می گذرند! خیابان بازار تا سر خیام. خیام مکانی ست که 2 عدد مرکز خرید رخت و لباس در آن دیده می شود و جایی است که من 5-6 تا دختر هم سن و سال خودم دیدم که چادری نبودند و بچه به بغل هم نبودند! کمی در خیابان خیام قدم زدیم، همچنان همه جا قهوه ای بود. چرا قزوین دلگیر است؟ ساختمان ها؟ حجاب زنان شهر؟ باتلاق؟ خیابان های باریک؟ ماشین های خاک گرفته؟
موقع برگشت صدای جیغ و داد دختری آمد که یک کت به جای مانتو به تن داشت، دو تا آقا به زور سوار تاکسی اش کردند و دختر جیغ می زد که همراه شما نمی آیم. مردم واسطه شدند و یکی از مردها داد زد برو اون طرف! من خودم باباشم! چرا قزوین دلمرده است؟ باتلاق؟ یا جدول های خاک گرفته ؟
فردا صبح دوست سوم هم به ما پیوست. اولین روز کنگره با تاخیر زیاد و جشن احمقانه ی افتتاحیه روی اعصاب به مناسب دهه فجر شروع شد. تا بعدازظهر توی همایش می پلکیدیم و از استادها و انجمن و کارهای جدید سر در می آوردیم. توی مجله ی همشهری درباره ی مکان های گردشگری قزوین نوشته بود، آدرس حمام بلور را گرفته و راه افتادیم توی خیابان ها. از آن جا که حمام مذکور درون هزار تا کوچه پس کوچه بود، یک ماشین دربست سوار شدیم ولی همین که نزدیک تر می شدیم ترس برم داشته بود و قلبم داشت توی دهنم می آمد؛ آقای راننده یک مرد میان سال سیبیلو با کاپشن مشکی چرمی بود، ماشین پیکان درب و داغون سفید و ما سه تا دختر ماجراجو و کوچه ها یکی از یکی خلوت تر می شدند! از ماشین که پیاده شدیم از مردم سراغ حمام را گرفتیم. با تعجب می گفتند: می خواین برین حموم؟! ما که خیلی تحت فشار بودیم گفتیم دانشجوی معماری هستیم و باید راجع به نوع معماری بنا تحقیق کنیم!! متاسفانه حمام مورد نظر فقط پنجشنبه ها باز بود و ما به یک نکبتی دیگر خودمان را از آنجا بیرون کشیدیم و از مردم آدرس عمارت کلاه فرنگی را گرفتیم.
"کلاه فرنگی نداریم ! نشنیدم! کجا هست؟" دوباره داشتیم به بن بست می خوردیم که خودمان متوجه یک عمارت بزرگ در باغ وسط شهر شدیم! بعدا فهمیدیم زمان قاجار اینجا بازسازی شده و به اسم چهل ستون در آمده. با اینکه بنا در زمان صفوی ساخته شد ولی هیچ کس اسم اصلی آن را بلد نبود و نمی فهمم وقتی قزوینی ها اسامی دوران قاجار را حفظ کرده اند این همه دلیل افتحار به دوره ی صفویه چیست ؟
تا خیابان عبیدزاکانی و حمام قجر راهی نبود. اینبار در حمام باز بود و از دیدن آن حسابی لذت بردیم. وقتی از حمام بیرون آمدیم شب شده بود. کنار حمام دختر بچه ی کوچکی منتظر و مستعصل ایستاده بود ، آقایی آمد دستش را کشید و با خودش برد . دختر گفت باید منتظر پدرم باشم. آقا هم گفت پدرت من را فرستاده و دست دخترک را کشید. نگاهم را دزدیم. چرا قزوین غمگین است؟ بافت قهوه ای شهر؟ زمستان؟ باتلاق؟
سوار یک ون تاکسی شدیم. به راننده آدرس شیرینی فروشی سنتی را گفتیم. آقای راننده با لهجه ی قزوینی بامزه گفت: بیکارین می رین اونجا؟! یه شیرینی فروشی هست، خیابان فلان، برین بگین با آقای ف کار دارم ، یه آقایی هست مو فرفری، لاغر صورت، لاغر اندام.... ما که ریز ریز می خندیدم گفتیم فعلا همین شیرینی فروشی نگه دارد تا بعد آن جا را هم ببینیم. ولی خنده هایمان طول نکشید چون آقای راننده کاملا جای اشتباه پیاده مان کرد و شب توی سوز سرما در به در شدیم!
فردا صبح طبق برنامه به همایش رفتیم و بعدازظهر کلیسای کانتور را پیدا کردیم که خیلی دنج و دوست داشتنی بود ولی به دلایل نامعلوم درش را بسته بودند. بعد رفتیم خانه امینی ها که خیلی جای عجیب و حیرت انگیزی بود. یک پسر جوان آنجا زندگی می کرد، در را برایمان باز کرد، چراغ ها را روشن کرد ، یک ساعتی چرخیدیم و سئوال کردیم و عکس گرفتیم. برای رفع خستگی و سرمای زیاد قزوین در کنار سیبیل کلفت ها روی تخت قهوه خانه نشستیم و چایی خوردیم و به نگاههای متعجب محل نگذاشتیم!
موقع برگشتن خوشحال بودم. از اینکه قزوین را دیدم و لذت بردم و تجربه ی جدید کسب کردم سبک بودم ولی قزوین گردی انرژی بالایی می خواهد، تحمل و صبر زیادی می خواهد. هر وقت گذرتان به قزوین افتاد به من هم توضیح بدهید بالاخره چرا این شهر قهوه ای بود؟

رابطه که پیر می شود، زخم ها تازه سر باز می کنند. آدم ها حرارت شان کمتر و کمتر می شود تا با دمای محیط به تعادل برسد. و تعادل یعنی مرگ. به تدریج حرف هایی می شنوی که فراموش کردن شان سخت است، گره هایی به هم پیچ خورده اند که باز کردن ش پیچیده است و دیگر همه چیز مثل آن روزی که روی چمن ها صورت هم دیگر را بوسیده اید خیالی و پروانه ای نیست. آدم ها زمخت و سرد می شوند.
نیمه شب ها بدترین ساعت های شبانه روز اند. همه آروم و شمرده نفس می کشند و تو مثل قفس توی تخت ات گیر کرده ای و عرق و اشک گونه هایت را خیس کرده. بلند می شوی پتو را کنار می زنی، لباسهایت را کمتر می کنی ولی عرق کم نمی شود. تنها باید به سقف خیره شوی و فکر کنی این همه حرارت از کجاست، طرف ت سرد شده است و تو همچنان داغی. همچنان شور داری، همچنان دور چشمهایت گرم می شود و می سوزد. توی آینه که نگاه می کنی به وضوح بزرگتر شده ای، پخته تر شده ای ، با روزهای اول زمین تا آسمان فرق داری اما تنها 1 درصد انرژی ات کم شده و قلب ت همچنان تند تند می زند.
خوابیدن، سخت ترین کار یک شبانه روز است. ساعت که از 12 می گذرد تازه دادگاه محاکمه شروع می شود و افکار مالیخولیایی هجوم می آورند به مغزم. با موبایت ور می روی ، اما هیچ چیز سرگرم کننده ای ندارد. اس ام اس ها طی یک حادثه از بین رفته اند و این می توانست مهترین دارایی یک گوشی باشد. فقط باید بنویسی و درفت کنی، گریه کنی و درفت کنی ، به خوت فحش بدهی و درفت کنی.
ساعت 4 صبح است. چند ساعت دیگر صبح واقعی شروع می شود و من تا پشیمان نشده ام باید اینها را بگذارم توی وبلاگ.شب بخیر

ترافیک تهران را دوست دارم. ماشین سواری با دنده یک، چراغ قرمزهای طولانی مدت، اتوبان های دراز، راه بندون ماشین های بی شمار همگی فرصتی اند برای مبهوت شدن. مخصوصا اگر توی تاکسی باشی، رادیوی ماشین خاموش باشد و تو عقب ماشین گوشه ی سمت راست نشسته باشی و هیچ همراهی هم برای گپ زدن نداشته باشی. یا اگر توی ماشین بابا صندلی جلو نشسته باشم و سی دی موسیقی مورد علاقه ام را بگذارم و با خیال راحت فرو بروم در هپروت، همان موقع که از کائنات و هستی می خوام کمی ترافیک ش را بیشتر کند، فقط یک دور دیگر همه سی دی را گوش بدهم و فقط کمی بیشتر توی خیالاتم غوطه بخورم.