یادم باشد دفعه ی دومی که وارد دانشگاه می شوم دیگر آن دخترک حساس ، بلند پرواز و باانگیزه ای نیستم که در مواجهه با اولین وضع نابسمان لازم باشد از داروخانه قرص سردرد بخرد. این بار اتفاقا توی مود همینه که هست، چه کار می شه کرد، به اونجام ، به اونجاش، به گور باباش خندید است، فقط گه گاه که بی کار می شود در خلوت خود نطق می کند!

فرصت جدیدی ست که در تهران تنها باشم ، دل کندن را تجربه کنم، به ترسم غلبه کنم، کتاب های نخوانده و خاک گرفته ام را از سر بگیرم، آدم های جدید را ملاقات کنم، فرصت های شغلی جدید را امتحان کنم، زبان انگلیسی ام را سرو سامان بدهم، آشپزی یاد بگیرم و اشک و آه را کنار بگذارم، فرصتی مهم و دوست داشتنی ای که با تلاش های شبانه روزی ام بوجود آمده است. تنها یک مزاحم چسب دارم که به علت روابط پیچیده و مزخرف فامیلی مجبورم کنار خودم تحمل اش کنم، بدتر از همه این است که باید تمرین کنم بد باشم تا حقم نابود نشود، بهر حال بسیار از بهم خوردن خلوت و حریم خصوصی ام ناراحت می باشم.

روزی بلند شدیم با دوست عزیزی ملاقات کرده و به چند خیابان تهران سرک کشیدیم که همه چیز خوب بود ، خیابان ها شلوغ نبودند ، مردم مهربان بودند و دیدار بسیار خاطره انگیزی شد، گفتم حیف است این روز زیبا وسط غرولندهای تمام نشدی این صفحه ثبت نشود!
مچکرم

آیا من واقعا هیچ وقت عاشق ش بودم؟ یا آیا به درد کشیدن عادت کرده بودم؟ درد شدید خواستن کسی که دست نیافتنی ئه.
تگ: مونولوگهای سـ کـ ـس اند دِ سیتی

دانشگاه آزاد علوم تحقیقات مثل یک معجزه منو از حس سرگردونی و بدبختی نجات دادی.
قبول شدم و دیگه لازم نیست کنکور بدم .اسمائیلی در پوست خود نمی گنجد