ینی لامصب تو با همه‌ی آهنگای فولدر "میوزیک" گریه کردی؟ با همه سریال
ها قهر کردی؟ برای پختن همه ی غذاهای خوشمزه بی حوصله ای؟ وسط تمام کارهات برای
وقت استراحت به صفحه‌ی دسکتاپ خیره شدی و رفتی تو فکر؟ هر شب 5 صبح بیدار شدی و
تا 7 به سقف خیره شدی و رفتی تو فکر؟ با گوشه گوشه ی اتاق ت خاطره ی بد داری؟ رو
تختت، زیر بالش ت، روی این صندلی کذایی شکسته، تو کمد لباسات، وسط ریخت پاش های
اتاق، سقف؟ امان از سقف.
می خوام ببینم تو یک چیز خوب تو اتاق ت باقی نذاشتی که آدم
تا از باشگاه میاد باهاش حال کنه؟ ینی هر وقت کلید می ندازی میایی تو باید با خودت
بگی اه، این چه نکبتیه که من توش زندگی می کنم؟ هر دفعه سعی می کنی. آهنگ جدید
دانلود می کنی. سریال های جدید رو امتحان می کنی. سعی می کنی موهاتو رنگ کنی. رو
لباس ت می نویسی. تمام پوسترهای اتاق ت رو می کنی جاش یه چیزای فان با رنگ آمیزی
جدید می ذاری. ولی چرا باز این زندگی همون نکبتی که بود هست؟ چرا اینقدر غیرقابل
کنترل شدی که با بوپروپیون 150 هم قیافه ت نکبته؟ آخه احمق تو چته که حتی با
پذیرفته شدن مقاله ت، با موفقیت های تحصیلی ت، با اینکه مدرک ت رو بالاخره تحویل
گرفتی و معدل ت 18 شده، با اینکه دوستای خوبی داری که مواظبت ن، با اینکه مامان
بابای بدبختت خرج همه ی ریخت و پاشاتو می دن، با اینکه خوشگلی، با اینکه موهات
قشنگه، با اینکه به هر کوفتی که می خواستی رسیدی خوشحال نمی شی؟ فقط گیر دادی به
باشگاه؟ چرا صبح تا شب دغدغه ت باشگاه رفتنه؟ باشگاه؟ حوزه ای از این سالم تر وجود
داره؟ آدم باید شاهکار باشه که با ورزش بتونه خودکشی کنه! آدم باید روانی باشه، یه
هورمون کوفتی تو مغزش ترشح نشه که وقتی فشارش پایینه، رنگ ش پریده، تاندون دستش
کشیده شده و از بی خوابی رنج می ره به جای اورژانس پاشه بره باشگاه. فقط برای
باشگاه رفتن آرایش کنه، براش لباس های جدید بخره، چون اونجا همه دوستش دارن؟ خب
احمق تو چرا کمبود محبت داری درحالی که این همه آدم دوستت دارن؟ چون اونجا خیلی
بهش خوش می گذره و آهنگ های شاد گوش می ده؟ مگه تو نبودی که با آهنگ بپر بپر شکیرا
تو اتاق ت گریه کردی؟! چون می خواد عرصه ی ورزش کردن رو هم به فاک بده؟ دقیقا
همینه. چون می خوای یه چیز خوب تو زندگی ت باقی نذاری. اینقدر ورزش کنی که غش کنی.
اینقدر خودتو خوشگل کنی که مردم بهت حسودیشون بشه. اینقدر دوستای خوب اونجا پیدا
کنی که از آدمای دیگه بدت بیاد؟ چرا اون زیر زمین کذایی کثیف رو که زمین ش بوی پای
مردای قلچماق می ده رو اینقدر دوست داری آخه؟
تو عاشق هرچی تو دنیایی که یه جوری بهت آسیب می رسونه در
نهایت. عاشق خراب کردن. عاشق از ریشه کندن و درب و داغون کردن. عاشق اینی که حرکات
کششی دست انجام بدی و بیایی خونه از درد درستت بمیری. عاشق اینی که اینقدر مست شی
تا دیگه هیچی نفهمی. دوست داری 6 ساعت تمام آهنگ های نامجو گوش کنی و به سقف خیره
شی. تو عاشق اینی که تنهایی تو چاه سیاه فرو بری و برات مهم نباشه که هر دفعه که
داری خودتو از توش در میاری چقدر دردت میاد، چقدر اذیت می شی، چقدر بهت فشار میاد.
بعد هر دفعه که داری دوباره خودتو پرت می کنی، یک لحظه مثل "آنچه گذشت"
سریال ها، همه چیز برات دوره شه و بعد بگی فاک اوری تینگ! دوباره خودتو پرت کنی.
چرا تو دیگه یک لحظه نمی تونی آروم و بدون شر و شور زندگی
کنی؟ یک لحظه نمی تونی مثل همه از چیزای خوب لذت ببری دیگه؟ چرا پس اینقدر می فهمی
ولی بازم هنوز خری؟ چرا پس اینقدر از مشکل ت مطلعی، بلدی مسائل ت رو تجزیه تحلیل
کنی، این همه می دونی، این همه می دونی ولی نمی تونی؟
حقیقت همیشه تلخ نیست. حقیقت گاهی شرم آوره. اینقدر شرم آور
که نمی تونی برا کسی توضیح ش بدی. نمی تونی به نزدیک ترین دوستت بگی. نمی تونی به
دکتر روانپزشک ت بگی. تو وبلاگ ت هم نمی خوای بنویسی ش. حتی موقع خیره شدن به سقف
هم نمی خوای بهش فکر کنی. حتی دوست نداری یادآوری ش کنی.
یاد یه جای سریال پرایوت پرکتیس می افتم که توش یه خانومی
بود که تو تمام زندگی ش عاشق دختر خدمتکار خونه شون بوده و پنهایی باهاش رابطه
داشته، تا وقتی که همه چیز به فاک می ره و خودکشی می کنه و بالای سرش یه نامه برای
دخترش می ذاره که توش نوشته: هر کسی پرسید، بگو من ناگهانی تو خواب مردم، آخه متاسفانه
حقیقت ماجرا خیلی خجالت آوره.
