بالاخره موفق شدم شروع کنم به نوشتن. در این مدت به علت های مختلف مثل ترافیک برنامه ها ، سرعت پایین اینترنت و ... فرصت نکردم بنویسم. اما حالا انگار همه چیز بر وقف مراد است؛ ای دی اس ال ام نصب شده ، خانواده تنهایم گذاشتند و وقتم برای خودم است. تصمیم گرفته ام دائم بنویسم و ثبت ش کنم همینجا. نام وبلاگ را هم عوض کردم تا باورم شود که از عصر چس ناله نویسی فاصله گرفته ام!
عبارت "بیرون قاب " در کلاس زبان وقتی آقای استاد روی میز نشسته بود درباره ی شجاعت اخلاقی حرف می زد، درباره اینکه پست و مقام و درجه علمی بالاتر شجاعت اخلاقی می آورد نه ضعف اعصاب و رفتار! اینکه لازم است مثل بقیه نباشیم و اصول مان را گم نکنیم و همیشه بیرون قاب زندگی کنیم. حقیقت ش ذائقه ی روشنفکری م خیلی از این عبارت خوشش آمد و ترجیح دادم بگذارم ش آن بالا.
بگذارید برایتان بگویم کلاس زبانمان چه جور جایی ست. استاد یک آقای جوان شیک پوشی ست ، تیپ ، سر و وضع و لهجه ش دقیقا شبیه به یک آقای جوان شیک پوشِ انگلیسی است. عینک فرم کائه چویی مشکی می زند ، قیافه نسبتا جدی دارد و برخوردش با قضایا کلیشه ای و دم دستی نیست. دخترها دور تا دور کلاس نشسته اند، نفر اول یک دختر نسبتا تپلی ست – مثل من از اعضای کم سن و سال کلاس محسوب می شود- و درست مثل من ترم اول فوق لیسانس است. اگر نظر من را می پرسید آدم بسیار انی ست! نمره هایش همیشه کامل اند، دیر می آید و هیچ وقت سئوالی نمی پرسد.بغل دستی اش چهره خوش ترکیبی دارد ، بوت های قشنگی می پوشد، ماشین مدل بالا دارد ولی واقعا یک موجود خنگ است! سئوال های احمقانه می پرسد و بدون فکر کردن حرف می زند. همینطور به گوشه سمت راست کلاس که نزدیک می شویم یک خانم سی ساله نشسته است. با اینکه ابروهای به نازکی نخ دارد و موهایش را رنگ می کند اساسا هیچ شباهتی به سی ساله ها ندارد. من فکر می کنم به خاطر کفشهای کتانی اش است. یعنی اصولا کفش ظریف، چرم و پاشنه دار آدم را خیلی شبیه زن های سی ساله می کند و همینطور کیف. شاید اگر به جای کوله از این کیف های دسته کوتاه ِ شیک دستش بود بیشتر باور می کردم سی ساله ش است و پی اچ دی دارد. از این جور دخترهاست که فقط به جلو رفتن و درس خواندن و مدرک گرفتن مثل یک وظیفه نگاه می کند، قول می دهم تمام دوره ی جوانی ش به کنکور دادن گذاشته باشد و حالا هم نوبت امتحان آیلتس است. بغل دستی او هم دو خواهر نشسته اند که عمده حرف کلاس از زبان آنها بیرون می آید. آرایش کردن شان افتضاح است و آدم حس می کند رژ گونه صورتی و ماتیک قرمز روی صورتشان زیادی است و چشم ها میزان ریمل و خط چشم زیادی را تحمل می کنند بیچاره ها! با این حال روحیه شان خوب است ، دائما ابراز وجود می کنند و خودشان را خیلی قبول دارند. بغل این دخترها، خانوم دکتر چهل ساله ای نشسته است. من این خانوم را خیلی دوست دارم، لباس هایش شیک و آنچنانی نیست، با صداقت حرف می زند و از هیچ چیزی هم خجالت نمی کشد و از آن هایی ست که همان اول یخ رابطه را می شکنند.در ده دقیقه اول صحبت شما اصلا فکرش را هم نمی کنید که این خانوم پزشکی خوانده باشد، چرا که ور نمی دارد مدرک و جایگاه ش را بچسباند روی خودش و همه جا فرو کند توی حلق مردم. بعد از آن می رسیم به من. می شود گفت من هم یکی مثل بقیه و شاید تخمی تر از دیگران باشم! اگر بخواهید من را توصیف کنید یک دختر با قیافه خواب آلود داریم که معمولا حوصله ندارد آرایش کند و هر روز فقط یک رژ صورتی به لب ش می زند، معمولا حوصله ندارد سئوال بپرسد و کلا موجود منفعلی ست که به نظرش تمام نظراتش مسخره ست و به ساکت بودن معتقد است! در طول کلاس همیشه به دیگران یا استاد یا برگه درس خیره می شود . انگار که همه چیز یک فیلم سینمایی باشد و او هم منتقد ، تحلیل گر و گزارشگرِ مجله.
عبارت "بیرون قاب " در کلاس زبان وقتی آقای استاد روی میز نشسته بود درباره ی شجاعت اخلاقی حرف می زد، درباره اینکه پست و مقام و درجه علمی بالاتر شجاعت اخلاقی می آورد نه ضعف اعصاب و رفتار! اینکه لازم است مثل بقیه نباشیم و اصول مان را گم نکنیم و همیشه بیرون قاب زندگی کنیم. حقیقت ش ذائقه ی روشنفکری م خیلی از این عبارت خوشش آمد و ترجیح دادم بگذارم ش آن بالا.
بگذارید برایتان بگویم کلاس زبانمان چه جور جایی ست. استاد یک آقای جوان شیک پوشی ست ، تیپ ، سر و وضع و لهجه ش دقیقا شبیه به یک آقای جوان شیک پوشِ انگلیسی است. عینک فرم کائه چویی مشکی می زند ، قیافه نسبتا جدی دارد و برخوردش با قضایا کلیشه ای و دم دستی نیست. دخترها دور تا دور کلاس نشسته اند، نفر اول یک دختر نسبتا تپلی ست – مثل من از اعضای کم سن و سال کلاس محسوب می شود- و درست مثل من ترم اول فوق لیسانس است. اگر نظر من را می پرسید آدم بسیار انی ست! نمره هایش همیشه کامل اند، دیر می آید و هیچ وقت سئوالی نمی پرسد.بغل دستی اش چهره خوش ترکیبی دارد ، بوت های قشنگی می پوشد، ماشین مدل بالا دارد ولی واقعا یک موجود خنگ است! سئوال های احمقانه می پرسد و بدون فکر کردن حرف می زند. همینطور به گوشه سمت راست کلاس که نزدیک می شویم یک خانم سی ساله نشسته است. با اینکه ابروهای به نازکی نخ دارد و موهایش را رنگ می کند اساسا هیچ شباهتی به سی ساله ها ندارد. من فکر می کنم به خاطر کفشهای کتانی اش است. یعنی اصولا کفش ظریف، چرم و پاشنه دار آدم را خیلی شبیه زن های سی ساله می کند و همینطور کیف. شاید اگر به جای کوله از این کیف های دسته کوتاه ِ شیک دستش بود بیشتر باور می کردم سی ساله ش است و پی اچ دی دارد. از این جور دخترهاست که فقط به جلو رفتن و درس خواندن و مدرک گرفتن مثل یک وظیفه نگاه می کند، قول می دهم تمام دوره ی جوانی ش به کنکور دادن گذاشته باشد و حالا هم نوبت امتحان آیلتس است. بغل دستی او هم دو خواهر نشسته اند که عمده حرف کلاس از زبان آنها بیرون می آید. آرایش کردن شان افتضاح است و آدم حس می کند رژ گونه صورتی و ماتیک قرمز روی صورتشان زیادی است و چشم ها میزان ریمل و خط چشم زیادی را تحمل می کنند بیچاره ها! با این حال روحیه شان خوب است ، دائما ابراز وجود می کنند و خودشان را خیلی قبول دارند. بغل این دخترها، خانوم دکتر چهل ساله ای نشسته است. من این خانوم را خیلی دوست دارم، لباس هایش شیک و آنچنانی نیست، با صداقت حرف می زند و از هیچ چیزی هم خجالت نمی کشد و از آن هایی ست که همان اول یخ رابطه را می شکنند.در ده دقیقه اول صحبت شما اصلا فکرش را هم نمی کنید که این خانوم پزشکی خوانده باشد، چرا که ور نمی دارد مدرک و جایگاه ش را بچسباند روی خودش و همه جا فرو کند توی حلق مردم. بعد از آن می رسیم به من. می شود گفت من هم یکی مثل بقیه و شاید تخمی تر از دیگران باشم! اگر بخواهید من را توصیف کنید یک دختر با قیافه خواب آلود داریم که معمولا حوصله ندارد آرایش کند و هر روز فقط یک رژ صورتی به لب ش می زند، معمولا حوصله ندارد سئوال بپرسد و کلا موجود منفعلی ست که به نظرش تمام نظراتش مسخره ست و به ساکت بودن معتقد است! در طول کلاس همیشه به دیگران یا استاد یا برگه درس خیره می شود . انگار که همه چیز یک فیلم سینمایی باشد و او هم منتقد ، تحلیل گر و گزارشگرِ مجله.
