هیچ وقت نفهمیدیم اختلاف نظر داشتن یعنی چه. شاید می تواند خوب باشد، شاید حتی زیبا. می تواند آرام باشد. ما یاد گرفته ایم اختلاف نظر یعنی دعوا. یعنی جنگ. وقتی توی خیابون شلوغ روی چادر خانوم جلویی اشتباها لگد می کنم برمی گردد با خشم نگاه م می کند. جواب من هم نگاهی با نفرت است. من برای خودم فکر می کنم اینها اختلاف نظر نیست، اینها کلیشه های ذهنی است و باید ازشان متنفر بود. او فکر می کند من قاطی جمعی هستم که همه را با یک چوب می زنم و برای حرفهایم منطق مشخصی ندارم. من معتقدم بحث کردن نفرت انگیز است. من معتقدم اختلاف نظر بی معناست. اختلاف نظر یعنی سردرد. او فکر می کند هنوز می شود ادامه داد و تا میزانی محافظه کار بود. من دوست دارم در مورد هوا حرف بزنم. در مورد مدل لباس نظر بدهم. من دوست دارم به جای کتاب فروشی، مغازه ی جواهرات بروم. من دوست دارم با خارجی ها دست و پا شکسته حرف بزنم. من خسته ام و فکر می کنم اختلاف نظر یعنی سردرد.

تو همون آدمه ای که تو یک بعدازظهر تعطیل غم باد زده ی تهران داری تو پارک خانه ی هنرمندان قدم می زنی و سعی می کنی فکرتو از همه جا جمع می کنی. می خوام ببینم خیلی واجبه درست اون وسط تانکه موشکه ماشین جنگیه ( هر کوفتی هست ) بذارید و صدای گلوله و فیلان بذارید به یاد شهدای دفاع مقدس و اون طرف هم شمع روشن کنید؟ می خواید آدمه راهشو کج کنه، لبخند از لب ش پاک بشه، قیافه ش بره تو هم، صدای اذان بپیچه تو مغزش، خودشو بچپونه تو کافی شاپ شلوغ پلوغ و زل بزنه به مردم؟

دیروز توی خرت و پرت هایم یک عروسک پیدا کردم که سالیان قبل خریده بودم ولی تمیز و نو بود و حتی یک بار هم از جعبه ش بیرون نیامده بود. فکر کردم هدیه بدهم ش به یک دختربچه که شاید به این عروسک احتیاج داشته باشد. به ذهنم رسید که توی نیازمندی های گودر آگهی کنم ش که سریع تر کسی پیدا شود.
حالا فقط چند ساعت از آگهی دادن م گذشته، خیل ایمیل ها بر سرم سرازیر شده ببر مرکز دختران بی سرپرست ... ، بیمارستان کودکان .... ، شیرخوارگاه .... ، خانواده ی .... ، بهزیستی مرکز دختران..... ، دختر 5 ساله که به شددت بیمار است، ....
من حالم بد است. این ایمیل ها را برای من نفرستید دیگر، خواهش می کنم. من جی میل م را نگاه می کنم سردرد می گیرم، من عروسک را نگاه می کنم حالم بد می شود. من فکرم خسته اس، خواهش می کنم نفرستید.

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

آمده ام به روزگاری که پیراهن قرمز تنم می کردم، دمپایی پلاستیکی پام بود، بند لباسم هی از شونه ام می افتاد. از مادرم دو تا اسکانس 20 تومنی می گرفتم و تا سوپر محله می رفتم، بستنی می خریدم برمی گشتم توی کوچه خیابان با دختر خاله هایم می خوردیم ش، بعد دوچرخه هایمان را از خانه برمی داشتیم توی شهرکمان دور می زدیم، برمی گشتم خانه به جوجه رنگی هایمان سر می زدیم.

امروز یک روز است که برگشته ام ساری.حالا شما فرض بگیر دمپایی پام نیست، صندل هست، به جای بند پیراهن، شال از سرم می افتد. 5 هزار تومنی دستم هست، چیپس و ماست موسیر می خرم. دختر خاله هایم روی مبل خانه مان لم داده اند، شبکه پی ام سی روشن است، شما فکر کن شبحی از آن روزگار بی دغدغه و بی تنش برای خودم ساخته ام. همین هم برای ما غنیمت است.