یکی باشد که وقتی من برایش حرف می زنم، گوش کند، چشهاهیش برق بزند، گاهی لبخند بزند گاهی اخم کند ، حوصله ی حرفهایم را داشته باشد حتی حرف زدنم را دوست داشته باشد...

دو قطبی

خیلی ناگهانی اتفاق می افتد. وقت هایی هست که پر هستم از زندگی کردن. تمام خانه را برای خودم آب و جارو می کنم ، به افتخار خودم میز ناهار خوری را سه بار دستمال کفی، خیس، خشک می کشم، یک غذای من در آوردی درست می کنم، رنگ غذا را با رنگ ظرف ش ست می کنم، دو شاخه گل می گذارم وسط میز و شمع روشن می کنم، لباس های دوست داشتنی ام را می پوشم و به خودم عطر می زنم. مودب غذا می خورم و برای هر پیش غذا و دسری بشقاب و قاشق و چنگال جدا می آورم. کاغذهایم را جمع می کنم خودکار ژله ای چند رنگ از کمدم در آورم و تیتر و مقدمه و نتیجه گیری حرف هایم را از هم جدا می کنم. تمرین می کنم صدایم خوب و خوشحال و با اعتماد به نفس باشد. روی صورتم ماسک می گذارم و موسیقی گوش می کنم. این تغییر خلق حتی می تواند در همان روز اتفاق بیفتد، یک ساعت بعدترش حتی. حوصله ی خانه داری و تمیز کاری را دیگر ندارم. آشغالها را کف آشپزخانه پرت می کنم، بی انرژی و خسته ام. سمینارم را ماست مالی می کنم، غذا نمی خورم و لباسهایم را نمی شورم. ساعت های توی تختم هستم و حال ندارم زندگی کنم. همه ی فعل های دنیا برایم منفی است و دوست دارم که وقتم به بطالت بگذرد. خیلی اتفاق می افتد. نوسان خلق شدیدم. حتما باید یک ماده ای باشد توی مغز. که هی کم و زیاد می شود. بالاخره یک روز ته توی این سروتونین کذایی را در می آروم.

از بحث کردم متنفر شده ام. از هر نوع بحثی. جواب هایم به همه ی سئوال ها کوتاه و یک کلمه ای اند. نسبت به بحث کردن درباره ی ایدوئولوژی حکومت و فرهنگ ما و طرز تفکر مردم حالم بهم می خورد. در باره ی رابطه هایم حال بحث کردن با کسی ندارم و دوست دارم با یک جمله تمام یا شروع شوند. با امروز ، چهار روز تمام است که توی خانه مان هستم. مدت هاست پنجره را باز نکرده ام، گرمای هوا را حس نمی کنم، هر غذایی در یخچال هست روی هم می ریزم و نسبت به طعم ش اعتراضی ندارم. مریض می شوم از خودم پرستاری می کنم و برای کسی ناله نمی کنم. فقط مادرم هر روز زنگ می زند خبرم را بگیرد و من هم هیچ خبری ندارم ، دوباره می پرسد چه خبر؟ گفتم که، هیچ خبری نیست. تق. گوشی را می گذاریم. همین طور که پیش می رویم بیشتر مجاب می شوم که هیچ چیز واقعیت ندارد و هر عقیده ی کوفت زهرماری می تواند به آنی فرو بریزد. تنها چیزی که به آن احتیاج دارم خلوت ام است. یعنی یک جور که بحث کردنی در زندگی وجود نداشته باشد. هیچ چیز دلیل واضح و روشنی ندارد که ما درباره ش بحث کنیم. یعنی بحث کردنمان از اساس غلط است. همه چیز دنیا معلق است و هیچ کاری هم نمی شود برایش کرد.

ژانر

کارمندای فروشگاه شهروند وقتی بی کارن و با هم لاس می زنن...

صدای مغزم وقتی خودم تنهام:
صبح ها: دیش دیریم دارام دیریم دیش دیریم دیم دیم دارام
ظهرها: لای لای لالای لالای لالالایی
شب ها: هوم هوم هام هووووم ایییییی هییییی هااااام

صدای مغزم وقتی بابام اینجاس:
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس

شما هم فکر می کنید آدمی که بعد از چند بار ماکارونی پختن هنوز روغن زیاد می ریزد ، نمک کم و ته ش را می سوزاند و بعد از 12 جلسه کلاس ریدینگ هنوز 23 تا غلط دارد ، نباید بشیند گریه کند؟!

صندلی آخر ون، اون ته ته دنج ترین جای یک شهر است. وقتی سرت را به پنجره تکیه داده ای و باد با موهایت بازی می کند، همه ی تصاویر تند از جلوی چشم ت می گذرند ... میدون ولیعصر بودیم، چشمامو باز کردم دیدم آقای بغل دستی م می زنه رو شونه ام: خانوم رسیدیم پاشو پاشو!

حس مردن

برقا رو خاموش می کنی، لپ تاپو خفه می کنی، یاهو و جی تاکو می بندی، موبایلتو می ذاری رو سایلنت، قرص خواب می خوری و می غلتی زیر پتو. خوشحال و مطمئن باش که حداقل برای 5 ساعت واقعا مرده ای.

فرار از زندان

من آدم ساده ای می باشم. هیچ وقت هم درمان نشده ام. در نگاه اول آدمها خالص و بی خرده شیشه به نظرم می رسند. فکر می کنم اگر آدمها خوب به نظر بیایند، زندگی خوب و خوشحال کننده تر است. این تنها امیدم به زندگی ست. من راجع به آدمها یک جور قشنگی حرف می زنم. با ادبیات خالص و بکر. بعد در برخوردهای بعدی معلوم می شود زهی خیال باطل، همه چیز با ذهنیت من زمین تا آسمان فرق می کند. مرحله ی بعد این است که برای خوشحالی و سادگی خودم دلم بگیرد.

من آدم احساساتی ِ رادیکالی هستم. زود تصمیم می گیرم و زود هم تصمیم ام عوض می شود. احساساتم را دعوا می کنم و کتک می زنم، زندانی شان می کنم. بعضی موقع ها می گذارمشان بروند هوا خوری و زود برگردند. یک روز فرار می کنند ، یک روز از هوا خوری دیگر بر نمی گردند ، یک روز سرم گول می مالند. همان روزی که دوباره جلوی آینه می ایستم و به خودم می گویم دیدی چقدر زندگی خوب و خوشحال کننده است؟!

اگر در 3 ساعت اول نیمه شب تپش قلب و بی خوابی داشته باشی و 3 ساعت آخر صبح، وحشت و از خواب پریدگی، اگر زیر دوش حمام اینقدر به فکر فرو می روی تا آب سرد شود و اینقدر به غذای روی گاز زل می زنی که می سوزد و مجبور می شوی همه ی مراحل را تکرار کنی آن وقت تو آدمی هستی که برای خوابیدن و دوش گرفتن و غذا خوردن ( و مطلقا هیچ کار دیگری) یک شبانه روز را کم می آوری.

همه آدمای زندگی تو ریموو کنی به جاش چند نفر دیگه ادد کنی

یک اتفاق خوب
مثل لحظه ی ورود به کلاس 202 ، لحظه ی نمایش رنگ ها و طرح های دخترونه است از مانتوی صورتی، دستبند سنگی، موهای هایت لایت شده، لب های هلویی و چشم های سایه روشن آبی .
مثل نشستن صندلی عقب تاکسی و آواز خوندن توی ذهن ت ، تکیه دادن سر به پنجره و فرو رفتن به فکر
مثل قدم زدن تو خیابون شریعتی و لذت بردن از هوای گرم و لباس های سبک خودت
مثل گپ زدن، خندیدن از ته ته ته دل با همکلاسی هات تو سالن غذا خوری