این پایان نامه مادرفاکر من بالاخره یه سروسامونی گرفت. هر کی منو می بینه می گه باز داره از پایان نامه ش حرف می زنه، خب بهرحال هیچ وقت کسی نمی فهمه که شما چند بار تو یک پروسه ای که تو همه جای دنیا با چند جلسه صحبت ( آدم وار) و با چند سرچ کوچیک حل می شه به فاک رفته ای. دل تنگی و وابستگی و وطن و خاک و هیچ جا مثل ایران نمی شه و وطن ما جایی ست که فیلان، اصلا درست! ولی من دیگه اینجا احساس آدم بودن نمی کنم هر کسی هم می گه چطور؟ یه دوره تور پایان نامه انتخاب کنی می برمش!

من یه همچین آدمی شدم که دیگه از اینکه اس ام اس کس مهمی نمیاد برام و کس مهمی بهم پی ام نمی ده که توی دل ام پر و خالی بشه ، ناراحت که نیستم در آسایش هم هستم. و دست از لوس بازی و چس ناله کردن و توهم داشتن و اینا برداشتم. فقط بعضی موقع ها که فک می کنم به حال و هوای خودم توی روزهای خیلی قبل، اشک از چشمام می چکه. بعدش می گم:خب گریه کردی؟ همینه که هست، ایت دیدِنت وُرک! بعد دیگه لازم نیس برا خودم فلسفه ببافم که به چه دلیل دقیقا و چرا؟ و آیا می شد؟ و چرا نشد؟!
آدمی از این جهت که می تواند یک سری ضربه ها به مغزش وارد کند و حافظه اش را بتکاند و فراموش کند، بسیار شانس آورده. از بیولوژی تشکر می کنم!

این وقت شب صرفا به این جهت اومدم پست هوا کنم که بگم لازمه بهرحال آدمی از این پشت این لپ تاپ کذایی بلند شود، توی هال پذیرایی روی مبل لم بدهد و برای بار چندم یه فیلم ایرونی ( در اینجا : تهران انار ندارد ) ببیند و از ته دل خوشحال و راضی باشد.

من 24 ساله شدم، از اینکه هر سال با تمام وجود زحمت می کشم زندگی م با پارسال فرق کنه و متمدن تر و آدم تر شم خوشحالم. از اینکه جواب نمی ده گاهی ولی باز بلند می شم و به تلاشم ادامه می دم خوشحالم. از اینکه به احساساتم احترام می ذارم و به خودم اجازه تجربه کردن می دم خوشحالم. از اینکه توی تجربیات بد گیر نمی کنم و زود خودمو نجات می دم خوشحالم. از اینکه مطلب کلیشه ای برای روز تولد نمی نویسم نیز خوشحالم :)