ارتباطم با آدم های این باشگاهه داره به سمت صفر میل می کنه. فکر می کنم در کل جلساتی که رفته ام آنجا هیچ صدایی از من در نیامده به جز سلام اول صبح که بعضی مواقع همان هم یه روز در میان می گویم! اینقدر سخت ام است که با مربی باشگاه سه کلمه حرف بزنم یا حتی به بغل دستی ام مثلا بگویم هوا چقدر گرم شده. نمی دانم دقیقا مشکل از کجا آب می خورد؟ اینکه در جمع شان تازه وارد هستم؟ اینکه همه از من بزرگترند؟ اینکه همه تقریبا حرکات ورزشی را بلدند جز من؟ بعد از خیلی وقت که هیچ شخصیتی در اطرافم منو جذب نکرده، از مربی این باشگاهه خوشم میاد. مخصوصا اینکه اول صبح تو جواب سلام آروم و بی اعتماد به نفسم می گه سلام به رووو ماهت! فکر می کنم فقط خودش می داند که چقدر شرایط اطراف برای من سخت است. از اینکه باهوش است و همه چیز را زیر نظر دارد خوشم می آید. بعضی موقع ها می آید حرکات ورزشی را یادم بدهد مواظب هست وحشت نکنم. من هی فیلم بازی می کنم که نه بابا وحشت چیه، خب ورزشه دیگه. بعد می بینم که فقط دارم خودم را خسته می کنم با این کارها. همیشه نگران هستم و فکر می کنم یاد نمی گیرم. نمی دانم حقیقت ماجرا از کجایم دارد فریاد می زند؟چشم هایم؟ موهای پریشانم؟ حرکات دست پاچه ام؟

باز هم سکوت و تنهایی بر من مستولی شده(چی شده؟!) است. از آنجایی که تهران در تعطیلات به سر می برد تمام دوستان و آشنایان و خانواده رفته اند شهر و محله شان. من نشسته ام توی خانه مان کارهای پایان نامه را تمام می کنم و هر روز به خودم می گویم مانتوی دفاع ندارم، کفش دفاع ندارم، رژ لب دفاع ندارم... به این ترتیب کمی با بیرون آشتی کرده ام و حتی هر روز می روم این اطراف چرخی می زنم. امروز که موفق شدم تقریبا همه ی بودجه ی خانه را به خرج کنم، از این کفش و کیف دفاع کشیده ام بیرون و دارم وسایل خانه را تغییر می دهم یا لباس هایم را می شورم و پهن می کنم و اتو می کنم. اتو برای من وسیله ی مقدسی می باشه، چرا که آدمی با لباس چروک بهتر است برود بمیرد. دوباره برگشته ام به دوره ی رسیدن به موها و پوست. محلول و کرم برایشان می خرم و در ساعت مشخصی در روز می مالم شان به سر و بدنم. درباره ی غذا درست کردن به کشفیات جدیدی رسیده ام و فکر می کنم بعضی موقع ها می شود غذای خوشمزه درست کرد. اسلایدهای پاورپوینت ام تمام شدند، مقاله م هم در حال اتمام است، برای چند کنفرانس هم ابسترکت فرستادم و حسابی با این چیزها سر خودم را شلوغ می کنم. صبح ها بلند می شوم برای خودم لقمه درست می کنم. شب ها بالای تختم شیر و بیسکویت می گذارم. خلاصه مثل یک مادر وظیفه شناس مواظب خودم هستم. 

سروصدای مامان و بابا و غرغرها و دعواها و تنش هایشان من را به آدم دیگری تبدیل می کند. بعضی موقع ها فکر می کنم دیگر هیچ چیزی نیس که مامان و بابا را خوشحال کند. با یک اضطراب دائمی دارند به سمت جلو حرکت می کنند و این سم پاشی شان به اطراف می تواند من را هم مسموم کند. این نوشته راجع به این نیست که خانواده ها چرا؟ یا جوانان در خانواده یا از این دست حرف ها. این نوشته راجع به این است که من اینجا آرام گرفته ام و از خودم راضی هستم. راجع به اینکه خانم جان! آقا جان! من می خواهم زنده بمانم.

شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟

تو این باشگاهه که جدیدا می رم همه ی ورزشکارا خانوم های خانه دار سن و سال دار و چاق ان که دارن درباره ی قیمت شیر و مرغ و زمین های شمال صحبت می کنن. من اون موجود نحیف و کوچیکه ام که یه گوشه تیکه داده ، داره با بند کفشش ور می ره.امروز که داشتم با بندی لباسی جورابی خودمو سرگرم می کردم، خانومه گفت دیدی قیمت ها چقدر زیاد شده؟ مردمم هیچی نمی گن. مربی ورزشه گفت چی بگن؟ خانومه جواب داد: بابام می گه زمان شاه بلیط اتوبوس که گرون می شد مردم می ریختن اتوبوس ها رو آتیش می زدن. الان همه ساکتن. مربیه گفت : شاه به حرف مردم گوش می کرد، اینا همونایی ان که زمان انقلاب بچه های خودش رو اعدام می کردن میخوای به غریبه ها رحم کنن؟ بعد گفت: این انتخاب اشتباهیه که مادر پدرای ما کردن، اینم تقاص ش. شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟می گی ببخشید حواسم نبود اشتباهی رفتم؟

غروب جمعه ای که شما وسط یک مشت آشغال و ظرف های کثیف و خونه ی بهم ریخته و هدیه ی دوستان نشستی، بهترین کار ممکن وبلاگ نوشتن است. دیروز جشن تولدم بود و امشب 25 سالم می شه. این تولد گرفتنه مصیبت های زیادی داشت مثل مشکلات خانوادگی، مالی، عاطفی و این چیزا. شاد بودن تو خانواده ما جایگاه مشخصی نداره و اساسا معتقدن  همین که زنده باشیم و نفس بکشیم و از غصه دق نکنیم کفایت می کنه. خب طبعا من یک ساختارشکن هستم و نمی ذارم اوضاع اینجوری بمونه. بنابراین تمام غرغرهای موجود رو تحمل کردم و کار خودم رو کردم. اساسا تدارک یه مهمونی کار سختیه. مخصوصا اینکه مدیربرنامه و خرکار بیشتر چیزها خودت باشی. شمع 21 و 22 و 23 سالگی م رو یه گوشه ای بی سروصدا فوت کردم ولی نمی ذارم از این به بعد در بیست و چندسالگی م به بهانه ی تولدم خوشحال نباشم، دوستام رو دور هم جمع نکنم و قر ندم و آهنگ تولدت مبارک نذارم و از سرخوشی فریاد نزنم. الان هم از خودم راضی ام و توی کاغذ کادوهای رنگی دارم تمدید روحیه می کنم و از اینکه وسط ماه جهنمی مرداد و رمضون به دنیا اومدم اخمام تو هم نیس:)