آدم توی زندگی با خودش یک بازی هایی دارد که نمی داند. مثلا هی بی خودی فکر می کند آدم خیلی متفاوتی از دیگران است و دیگران معمولی اند و نگاه خودش به زندگی یک جور عجیب و خاصی ست وکلی به این می نازد و هی به بغل دستی هایش توی اتوبوس نیشخند می زند ، هی به مردم کوچه خیابان نگاههای متعجب تحویل می دهد که یعنی شما آدم معمولی اید ولی من نیستم! هی فکر می کند دارد وسط فیلم قدم می زند و باید دیالوگ هایش را که دیشب حفظ کرده بگوید و نقشش را درست بازی کند. بعد توی جمع که می رود اصلا نمی تواند کول باشد و همه را می بیند که چقدر ساده و بی شیله پیله به نظر می رسند و چقدر روابط اجتماعی شان قوی تر است و چقدر راحت اند و چقدر زندگی به تخمدان سمت چپ شان است و بعد می آید می نشیند با خودش غصه می خورد که چرا دیگران به سادگی خوش به حالشان است .دقیقا مثل بازی هی گیم اور می شود ولی دوباره شروع می کند به بازی کردن. بعد می خواهد بیاید توی وبلاگ ش چس ناله بنویسد یک لحظه که از بالا نگاه می کند می بیند: آدم است دیگر، یک جورایی مرض دارد !