از دندان پزشکی نفرت دارم. امروز از صبح با خودم شمارش معکوس می کردم و به خودم دل داری می دادم ، بعد ساعت 5 غروب در حالی که مانتو می پوشیدم به خودم گفتم خب زمان تمام شده است و باید خودت را تسلیم کنی! روسری سرم کردم و کفش پوشیدم و تسلیم شده از پله ها پایین رفتم. چیزی که بسیار برای من رنج آور است، درد ِ دندان پزشکی نیست. که احتمالا با بی حسی ها درد خاصی را حس نمی کنم اما تصور کن یک ساعت تمام دهان آدمیزاد باز است، یک حسی دارد شبیه لنگها در هوا! بعد هم که کلی آهن و فلز و پنبه توی دهان آدم فرو می کنند که باز بماند همان طوری، حالا جوش کاری آغاز می شود! انگار که دارند توی مخ آدم را می تراشند! و اینکار را با سیخ های مختلف هی تکرار می کنند. بعد با یک پنس های عجیب غریبی پوسیدگی دندان را بیرون آورند و می گذارند روی دستمال کاغذی، انگار وسط اتاق عمل چشمانت را باز کنی و ببینی دارند گلوله از قلبت در می آورند! بعد هی پیشانی دکتره هم عرق می کند که همه چیز بیشتر این صحنه را یادآوری کند. بعد نمی دانم یک ماده ای را می گذارند توی تنور؟! هی در می آورند فرو می کنند توی این گودال دندونی که ایجاد کرده اند و اضافات ماده هم تلپ تلوپ می افتد روی زبون محترم که انگار فرش زیر عملیات دلر کاری باشد! بعد که شما نصف صورتتان تا ارتفاع چشم بی حس است و حس فلج شدگی دارید، آقای دکتر کل هیکلش را انداخته است روی شما و هی نگرانید آرنج محترم را فشار ندهد توی سینه ی شما! تنها راهی که دارید این است که مستقیم به آن چراغِ مستقیم کور کننده خیره شوید!
امضا موجود خوشحالی که مراسم شکنجه آور دندان پزشکی اش حالا تمام شده است