مادر من از نسلی ست که زمان کودکی ش هیچ پزشکی نتوانسته از پیشرفت بیماری مهلک مادرجوانش جلوگیری کند، زمان نوجوانی مادرِ برادر خواهرهایش بوده، زمان جوانی در کشورش جنگ و خون و قیام بوده و موقع کار کردن ش رژیم عوض شده، مادر من از سرِ ناچاری ازدواج کرده و با نداری و بیکاری و بداخلاقی پدر دست و پنجه نرم کرده و حواسش به بزرگ کردن بچه هایش معطوف بوده است. نسل مادر من نسل رنج بردن و ناامید نشدن است. نسل خوشحال و راضی بودن از داشتن حداقل های زندگی.
نسل من نسلی ست که موقع غذا خوردن در مهدکودک ش نازمان را می کشیدند تا دهانمان را باز کنیم، ما نوجوانی مان را با کلاس های ارف و نقاشی پر کردیم، اول جوانی مان میلیون ها تومن خرج کلاس کنکور کردیم و حالا در جوانی می خواهیم تنوع طلب و زیاده خواه و مرفه باشیم. نسل من نسل نپذیرفتن و ناراضی بودن است. نسل من ناراحت است و عصبانی و یاغی.
مادر من اعتقادات مذهبی ندارد. به هیچ خدا و پیغمبری معتقد نیست و هیچ وقت روزه نمی گیرد. مادر من حتی وقتی شنید دائی ام -که سالها آلمان زندگی می کند- دوست دخترهای زیادی دارد خوشحال شد. مادر من نشان داده است که می تواند در این سن فکرش را عوض کند و به زبان مخفی جوانها صحبت کند. اما چیزی که در او تغییر نمی کند، فرمولی ست که برای حل مسئله دارد. او برای حل مسائل جدید از فرمول های قدیمی و کهنه و خاک گرفته استفاده می کند. مادر من همیشه ترسیده است و یاد گرفته که محافظه کار و محتاط باشد. او فقط یک بار درست وقتی که اولین حقوق ش را گرفت ، ساعت بسیار گران قیمت ولی دلخواهش را خرید. ساعتی که تقریبا تمام پول حقوق ش را بابت ش پرداخت. اوج دیوانگی و هیجان زندگی جوانی مادرم همین بود.
من آدم خیلی ترسو نیستم. من آدمی ام که ریسک کردن را دوست دارد. من هیچ گونه زور و اجبار و سنتی را نمی پذیرم. من یاد گرفته ام که وقتی زندگی ام می تواند بهتر و خوشحال کننده و هیجان آورتر باشد با حداقل ها خودم را سرگرم نکنم. هیجان من با خریدن یک ساعت گران قیمت ارضا نمی شود. من می خواهم فرصت زندگی کردن داشته باشم، فرصت خطر کردن، فرصت در چاله افتادن، فرصت درد کشیدن، فرصت جنگیدن، فرصت لذت بردن، فرصت تجربه کردن و فهمیدن و درک کردن. مادر، پدر! من خواهم زنده بمانم، بتکانید فرمول هایتان را!