صحنه اینقدر درد داشت که نتوانم حالا حالاها فراموشش کنم، خب راستش، از عرض خیابان ولیعصر که رد می شدم خوشحال بودم و سرشار از حس قدرت و افتخار. کنار خیابان کریم خان که ایستادم تاکسی بگیرم دو پسر موتور سوار آمدند و موبایل را از دستم قاپیدند و در رفتند. بعد از آن، فقط بهت بود و جیغ و فریاد و دویدن و نگاههای مردم. به خودم که آمدم به درختی تکیه داده بودم و بی اختیار اشک می ریختم. حس ناتوانیِ محض می دانید یعنی چی؟ حس کسی که روی ویلچر نشسته و یکی دارد صندلی اش را بی رحمانه می چرخاند. حس کسی که شب ها آرزوهایش را می شمرد و روزها هر چه بافته بود، پنبه می کنند.حس آدمی که هر چه آس در دست داشت رو کرده بود ، هر چه زور داشت زده بود ولی آخربازی بی توان و بهت زده پرت شده بود به کناری. لابد چون طبیعت ش این است، چون توی این کتاب های کوفتی بیولوژی نوشته اند.

نمی دانم اصلا باید از چه کسی یا چه چیزی شکایت کنم؟ فقط آمدم بگویم تازه داشتم از کابوس دزدی قبلی خلاص می شدم، این اوج بی رحمی ست. یادت باشد زندگی جان!