امروز که از کلاس زبان برمی گشتم و توی اتوبوس کنار پنجره، دلستر انار در دست ایستاده بودم ، اتوبوس داشت از زیر پل رسالت رد می شد ، ترافیک روانی آن بیرون بود، باد با موهای بیرون ریخته از مقنعه ام بازی می کرد... احساس کردم این همان لحظه ای است که مدت ها انتظارش را می کشیدم و حالا که بهش رسیده ام هیچ هم پوچ و بی معنی و ابلهانه نشده است. خب زندگی بعضی موقع ها این طوری است دیگر، به بهترین روش ممکن باورهای قدیمی را زیر سئوال می برد.خب آدم است دیگر، دوست دارد زندگی را ماچ کند.

البته خیلی خوب است که در این لحظه خانوم بغل دستی به پشتتان نزند و نگوید: ممکن است پنجره را ببنید؟! و شما هم با ادب و احترام حال به هم زنی نگوید:بله حتما