روزگاری که من 8-9 ساله بودم ، اینجا وطن ام بود؛ شهرکی بین جاده ی ساری-قائم شهر.آن زمانها قهرمان من سارا استنلی بود و آن شرلی و هیچ چیزی به اندازه بودن با دخترخاله هایم و مزرعه بازی در اطراف خانه مان نمی توانست خوشحالم کند. دوچرخه سواری که می کردیم انگار ماشین سوارهایی توی خیابان آدم بزرگها هستیم، علف چیدن و بیل زدن توی باغ و شیر دادن به گوساله به اندازه ی کار کردنِ آدم های واقعی به ما احساس مفید بودن می داد، بازی کردنمان با موهای پریشان و دامن های کوتاه توی خیابان ها و حیاط خانه های ویلایی حس بازی کردن در فیلم خارجی داشت. وطن من بهترین جایی بود که یک کودکی می توانست سرشار و غنی و بارور باشد. بعد از چندین سال کوتاه، از شهرکمان متنفر شدم. از خانه تا مدرسه مان –در ساری- راه نسبتا طولانی ای بود. دوستمانم فکر می کردند ما روستایی و دهاتی هستیم. بزرگتر که شدم از محیط کوچک و مردم کوته بین آنجا کلافه شدم. پولهایمان را روی هم گذاشتیم و وطن مان را تغییر دادیم. یک آپارتمان کوچک در خیابانِ دنج ساری. روزگارِ دبیرستان و کلاس کنکور آنجا وطنم بود. ولی مدتی بعد آنجا هم نیازهای مرا ارضا نمی کرد...
جسارتا زمانه ای ست که نباید آرزو کرد آدمی وطن ش را مثل بنفشه ها هرجا که خواست با خود ببرد، باید بتواند رهایش کند و برود پی وطنِ جدید خودش... زمانه ی غیرشاعرانه ای ست آقا!