۱۳۸۸ آبان ۳۰, شنبه

هنوز اول شب است
آسمان ساری جیغ می کشد، نعره می زند، خودش را به پنجره ی اتاقم می کوبد و گریه می کند
من پتو پیچ نشسته ام و در خودم می لرزم...

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر