امروز بالاخره بلند شدم شال و کلاه کردم رفتم خیابان های ساری را بگردم، البته جایی که برای گشتن نیست، اگر ماهها هم از این شهر دور بوده باشی، همه جا مثل قبل است چهره ی مردم هم حتی تکراری ست. رفته بودم کتاب فروشی، قبل ش هم تماس گرفتم ببینم اگر کتابهای موردنظرم را ندارند زحمت بیرون رفتن و اعصاب خوردکنی و فحش دادن به شهر را به خودم ندهم. از دیروز تمام تلاشم را کردم کارهای جدید و هیجان انگیز بکنم و کلی با خودم خوش بگذرانم. اما دریغ، نتیجه ش این بود که 45 دقیقه یک بند گریه کردم ؛پای کامیپوتر، جلوی میز شام، موقع کتاب خواندن، موقع اس ام اس جواب دادن، موقع مسواک زدن... برای هیچ کس هم نتوانستم توضیح بدهم دقیقا چرا گریه می کنم!
به دوستانم زنگ زدم، همه سرشان را به شوهری ، درسی چیزی گرم کرده بودند، به همه گفتم من اینجا احساس غریبگی می کنم. حسابی هم بهم خندیدند ، گفتند 3 روز رفتی تهران یادت رفته که 15 سال کجا زندگی کردی؟! حرفی نزدم. تمام روز به خودم گفتم یک جای کار تو می لنگد. مگر این همه آدم توی روستاها و دهستان ها زندگی نمی کنند و لذت نمی برند از زندگی شان؟ راستش خیلی با خودم فکر کردم. دیدم حتی اگر هیچ دوستی هم ندارم دلیل نمی شود اینقدر ناراضی و افسرده باشم.
اصلا این چند روزی که می خواستم به خودم استراحت بدهم تا دوباره برای کنکور دانشگاه آزاد درس بخوانم هم اشتباه بود. باید واحد بغلی خانه را تمیز کنم، یک میز و صندلی بگذارم آنجا و روزی 10 ساعت درس بخوانم.