در تمام سالهای اخیر سال تحویل که می شد، طی یک مراسم آیینی آنلاین می شدیم ، ادیتور وبلاگ را باز کرده و سپس در آن به شددت به چس ناله می پرداختیم؛ از پیله کردن به نظم وجود نداشته ی کائنات تا میزان بلاهایی که سال قبل به سرِ ما و دیگران آمد ، در پایان هم آرزو می کردیم وضع کشور و آگاهی مردم و حقوق بشر و اینترنت و این چیزها بهتر شود.

اما امسال من سبک تر و راحت تر از همیشه ام. اینجا که نشسته ام هیچ برام مهم نیست الان یه سال دیگه س. فکر می کنم دیروز 29 اسنفد بوده با امروز که اول فرودینه هیچ تفاوتی نداره و دارم همین دقیقه ای رو زندگی می کنم که داستان زندگی ما ادامه داره و هیچ آینده ای رو هم نمی تونم پیش بینی کنم بس که زندگی همه ما تو ایران به باد معده ی عده ای بنده!

امسال دنیا رو دایورت کرده ام به تک تک تخم های موجود در تخمدانهایم و دارم سعی می کنم به خودم یاد بدم بیشتر توی خط تیک ایت ایزی و کون لق دنیا باشم و تجزیه و تحلیل بیش از حد زندگی و فلسفه بافی های بعدشو بذارم کنار.

یادم باشد از 22 سالگی به 23 سالگی خیلی بیشتر از یک سال بزرگ شدم و بیشتر از یک سال هم احوالم عوض شد. یادم باشد که بسیاری از تغییراتم فقط به خاطر حضور تو بود:X