قدم زدن تنهایی توی خیابان های شلوغ ساری وقتی که مطلقا هیچ کاری نداری، مثل دیدن یک فیلم سینمایی بی خودی ِ تکراری غروب جمعه است،وقتی روی مبل نشستی و از سر بیکاری آجیل می خوری و حسابی توی هپروت سیر می کنی.
فقط وقتی می شود از خانه بیرون رفت که کار موجهی داشته باشی؛وقت آرایشگاهی، کلاسی، کار اداری ای، خرید مهمی.... که آن وقت هم باید آژانس بگیری یا چند تا تاکسی سوار شوی که زودتر به مقصد برسی و تا چند ساعت بعد هم بچپی توی خانه ات. درست مثل یک شبکه ی تلویزیونی که قبلا می دانی برنامه متوسطی می خواهد پخش کند فیلم را که دیدی سریع باید تلویزیون را خاموش کنی و از بی حوصلگی و خستگی پتو را بندازی روی سرت و تخت بخوابی.