اعتراف
می ترسم و فوبیای ترک شدن دارم.به طرز احمقانه ای فکر روزی هستم که برای گریه و درددل کردن هیچ مادری پدری خواهری دوستی رفیقی نباشد و مجبور باشم حرفهایم را فقط اینجا بنویسم که عالم و آدم ببینند یا توی دلم اینقدر نگه دارم که تبدیل به یک زخم خورده ی آسیب پذیر کینه ای بدعنق شوم.
می ترسم و فوبیای ترک شدن دارم.به طرز احمقانه ای فکر روزی هستم که برای گریه و درددل کردن هیچ مادری پدری خواهری دوستی رفیقی نباشد و مجبور باشم حرفهایم را فقط اینجا بنویسم که عالم و آدم ببینند یا توی دلم اینقدر نگه دارم که تبدیل به یک زخم خورده ی آسیب پذیر کینه ای بدعنق شوم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر