نمی دانم چه شد دقیقا، همان اولین روزها اسم من شد جوجه فسقلی! گذشت و گذشت و خوش گذشت یک روز آمد و گفت دوره ی جوجه بودن دیگر تمام شده ، من خودم را در آغوشش انداختم که نه می خواهم باز هم جوجه ات باشم، توضیح داد باید بزرگ باشی نباید دیگر جوجه ی اجتماعی باشی ولی من خیره خیره نگاه کردم و گفتم اما می خواهم جوجه تو باشم.
سال 89 که شد گفتم دیگر نباید به خودم بگویم جوجه، اما همچنان دلم یک جاهایی گیر بود، هر دفعه می گفتم جوجه ی بزرگ شده! گفتم لابد اینقدر می گویم بزرگ شده تا این لفظ جوجه از سرم بپرد ولی نتیجه این بود به خاطر طولانی بودن عبارت "جوجه ی بزرگ شده" و کون گشادی ذاتی مان دوباره شدیم همان جوجه!
حالا نمی دانیم که درست جا خشک کرده ایم یا اضافه ایم و باید مثل یک جوش چرکی خودمان را بترکانیم ؟
امضا- جوجه ی درون