باید بلند شوم ، وبلاگ بنویسم ، کتاب آلبر کامو را تمام کنم و خودم را به دست رومن گاری ، مارکز یا دولت آبادی بسپارم و با کاغذ و سرب آشتی کنم، باید خودم را ببندم به فیلم ، به فرندز معتاد شوم، نرمش کنم و شیرجه بزنم توی استخر و زیر آب به مردم وی نشان دهم ، تست های کنکور علوم پزشکی را نگاه کنم و از اینکه هنوز بیوشیمی بلدم افتخار کنم ، فلشم را بزنم به رسیور ماهواره و موسیقی کشورهای غریبه را ضبط کنم ، موسیقی و مستند از اینترنت پر سرعت خانه دانلود کنم، با آدمهای جدید آشنا شوم ، کارهای جدید انجام دهم، جاهای جدید را کشف کنم ... من زنده ام ، اما تمام روز دراز کشیده ام روی تختم ، از موبایلم موسیقی غمگین روسی گوش می کنم و با چسب زخم انگشتم ور می روم، من زنده ام، زندگی هم مثل قبل است: مردمی که از پنجره اتاقم دیده می شوند توی صف شیر می ایستند و نون می خرند، ماشین ها ورود ممنوع می آیند و پشت سر هم بوق می زنند، من هم زنده ام، گمانم فقط باید هر چه زودتر بروم بخش تزریقاتی رو به روی خانه، بگویم خیلی بی حس شده ام، آمپولی ندارید که حس هایم را برگرداند؟