فقط لازم است که ساعت از 12 شب گذشته باشد و تو جیره سریال ات تمام شده باشد و تنها روی تختت کمی به فکر فرو رفته باشی. همین ها کافی ست که از تخت بلند شوی و صفحه ی ادیتور بلاگر را باز کنی و این چه در مغزت می گذرت را بنویسی.
من خسته ام.
مدت ها بود به خودم می گفتم دست از این نگاه به زندگی بردار که : تبعیض جنسیتی مثل درخت تنومند هزارساله روی زندگی ات سایه انداخته. امشب اما باز هم خسته ام. آخر کجای دنیا هست که آدم ها اینقدر بفهند و اینقدر تحت تبعض باشند؟ کجای دنیا دخترها تحت کنترل ابدی هستند و مردها هر غلطی دوست داشته باشند می کنند؟ همه جا اگر بی شعوری ای هست، اگر قانون ضدانسانی ای وجود دارد، اگر ناحقی ای هست برای هر دو جنس کم و بیش برابر است! هر چقدر که به این درخت تنومند تبر می زنی بی فایده است. لحظه ای مثل همین الان باید تبر را بگذاری کنار و زیر سایه بنشینی و تنها گریه کنی.
من می ترسم. من از این تصور که یک موتوری بیچاره فقیر دور میدان ولی عصر موبایلم را دزدید می ترسم و وحشت می کنم. من از میدان ولی عصر تهران می ترسم. من از کل تهران می ترسم. من از پلیس هم می ترسم. من از همسایه ها می ترسم. من از آدمها می ترسم.
من از اینکه صبح ها و شب ها به طور مذبوحانه درس خوانده ام ولی هیچ نتیجه ای نداشته ناراحتم. از اینکه هنوز اکثر درسها را بلدم و می توانم الان مسائل دشوارش را برایتان توضیح بدهم ولی هیچ فایده ای ندارد ناراحتم. از اینکه هر کسی درصدهایم را می بیند می گوید "بدک نیست یک سال دیگه بخونی قبولی" حرصم در می آید و می خواهم سرم را بکوبم به دیوار. نمی دانم تا چند وقت دیگر می توانم شیوه ی ابلهانه ی سنجش آموزش این کشور را به جان بخرم؟
من از اینکه توی فیس بوک کسی را ندارم که توی صورت ش تگ بزنم غمگینم. از اینکه با آدمهای دورو برم نمی سازم ، از این همه تنفر غمگینم. از این که به طرز احمقانه ای برای دیگران دل می سوزانم و بعد هم خودم را سرزنش می کنم و عذاب وجدان می گیرم غمگینم. این حجم از عذاب دیگر در وجدان من نمی گنجد. فقط باید همینجا بنشینم و برای خودم قصه ببافم ، با خودم حرف بزنم و با خودم درد دل کنم و برای خودم وبلاگ بنویسم.