اینجا را چه خاکی برداشته، مدت هاست می خواهم بنویسم اما مدتی قبل سرعت اینترنت خیلی کند بود که برای باز کردن ادیتور بلاگر حوصله م را سر می برد. مدتی بعد که ای دی اس ال گرفتم همه ش با فیلم دیدن خودم را سرگرم کردم و وقتی می خواستم وبلاگ بنویسم اینقدر ذهن پریشان و خسته ای داشتم که باز برای نوشتن بی حوصله بودم.
امشب اما دلم برای وبلاگ نوشتن تنگ شده. برای نوشتن از درونیات ام و ثبت آنها روی این صفحه، برای هیجان اینکه در گودر غریبه ها یک 1 بولد کرده ام! و انتظار برای سالها بعد، که طبق عادت همیشه آرشیو وبلاگم را می خوانم، با غصه ها ، غمگین می شوم، از حماقت ها حرص می خورم، به بچگی ام پوزخند می زنم و چند ساعت تمام توی اتاق تاریک به این صفحه زل می زنم و صدها فکر مختلف از ذهنم می گذرد.
امسال برای من سال خوبی بود. سال مواجه شدن و جنگیدن بود. حتما بعدها با خودم نمی گویم سال 88 چه سال بی خودی و بی تاثیری در زندگی ام بوده است. خیلی چیزها عوض شد. ما در سرزمینی هستیم که هر روزش به طرز شگفت انگیزی ماجراست. این ماجراها اما در این یک سال همگی مان را تکان عجیبی داد، طوری که دروغ است اگر کسی بگوید چیزی حس نکرده.
امسال من خیلی کارها صرفا برای دلم کردم. اولی اش نوشتن یک مجموعه بود که اسم ش را شاید بشود کتاب گذاشت! یادم هست یک مغازه برای صحافی کتاب در ذهنم داشتم، تاکسی سوار شدم به آن کوچه پس کوچه ها که رسیدم دیدم جای آن صحاف خانه یک کافی نت باز شده ، پرس و جو کردم گفتند خانوم صحافی سالهاست که از اینجا رفته! البته من که حسی شبیه یک غریبه را در ساری داشتم هیچ صحافی کتاب دیگری بلد نبودم و مجبور شدم نصف شهر را برای پیدا کردنش پیاده بروم!
دومی هم تحمل کلاس کنکور های طولانی فقط برای یک ساعت استراحت ناهار بین ش بود! که تا تایم کلاس تمام نشده از آن آخر بساطم را جمع می کردم و تند تند توی دستشویی تیوب رژ لب را به لبم می مالیدم و منتظر عزیزی می شدم که دستش را بگیرم و تند تند و جویده جویده حرف بزنم و بعد از آن یک ساعت هم با عجله به کلاسی که شروع شده بود و همه مشغول جزوه نوشتن بودند برگردم و دوباره بروم آن ته کلاس و به تخته خیره شوم.
سوم آن مهمان دعوت کردن های عاشقانه بود، لذت جاروبرقی کشیدن خانه، غذا پختن ناشیانه، ست کردن رنگ لباس و آرایش صورت، طمع ساعت ها در انتظار بودن، در آغوش کشیدن ها و گریه های بعد از خداحافظی.
امسال ، سالِ پرسه زدن هایم در تهران وقتی که همه چیز برایم تازه و پر از کشف بود ، سالِ توی ذوق خوردن هایم و وحشت کردن ها و اشک ریختن های بی وقفه. سالی که بعضی روزهایش از ته دلم راضی و شاد بوده ام و بعضی روزهایش هم بی نهایت غمگین و عصبانی و درمانده. حالا که فکرشان را می کنم می بینم راه را درست آمده ام، اینجا شبیه همان جایی ست که آن بیرون بهش می گویند زندگی.