اصغر فرهادی یکی از فیلم سازهای محبوب من است. دو فیلم اخیرش "درباره ی الی" و "چهارشنبه سوری" که یکی درباره ی قضاوت و دومی درباره ی امنیت است، جز فیلم های برجسته و مهم اند. من چهارشنبه سوری را دوست تر دارم. فضای فیلم روز چهارشنبه سوری است؛ دائم صدای ترقه و مواد منفجره می آید، زن داستان بی خواب و کلافه از خیانت همسرش هراس دارد، مرد داستان از ادامه ی زندگی با او و رابطه ی پنهانی با زن همسایه می ترسد، پسرک داستان خواب جهنم می بیند و دندان قرچه می کند چرا که سر صف مدرسه درباره ی آتش جهنم برایش حرف زده اند. زن همسایه از اینکه صاحبخانه از خانه بیرون ش کند می ترسد. کارگر خانه از اینکه دوست ش را یکی مثل خفاش شب دزدیده حرف می زند. زندگی آنها درست مثل یک رسم قدیمی (چهارشنبه سوری) است که از شکوه و زیبایی آن فقط ناامنی اش باقی مانده.
اصغر فرهادی را دوست دارم چرا که مسائل ساده جامعه ایران را می فهمد، نگرش اش به زنان و مسائل آنها مثبت است، شعار نمی دهد و پایان بندی فیلم هایش هوشمندانه و حساب شده است. در سکانس آخر فیلم چهارشنبه سوری ظاهرا زن داستان در کنار فرزندش خوابیده، مرد چند بار او را صدا می زند ولی درست وقتی که ناامید از در اتاق بیرون می رود، زن چشمهایش را باز می کند، در واقع او خود را به خواب می زند؛ همان تسکین موقتی که بارها همه ی ما برای عدم امنیت روانی مان امتحانش کرده ایم.