هر وقت که با تی شرت رنگ و رو رفته و شلوار تا زده دارم خونه جدیدی را تمیز می کنم، به زاویه های جدید دقت می کنم. به سقف، به مدل آهن های دزدگیر پنجره و چیزهایی که بعدا از روی عادت دیگر نمی بینم شان.
سطل آب و کف تاید ، طِی و جارو، اسباب های بسته بندی شده همیشه مرا به هیجان می آورند. من عاشق اسباب کشی هستم، حتی اگر خانه قبلی را خیلی دوست داشته باشم. از اولین خانه ای که در آن زندگی کرده ام جز پله های طولانی و یک عروسک و دختربچه همسایه ی پیراهن آبی چیز بیشتری یادم نیست. اما به خانه ی بعدی که اسباب کشی کردیم هفت سالم بود، دوست داشتنی ترین خانه بود؛ آن وقت ها "کف سرامیک" مد نبود اما خانه ما سرامیک بود و من می توانستم توی هال پذیرایی اسکیت بازی کنم، همسایه رو به رویی مان چند دختر و پسر کوچک داشتند که با هم بازی می کردیم و کلاس نقاشی می رفتیم. فقط یادم هست دو پیرزن و پیرمرد خشن طبقه ی پایین زندگی می کردند که همیشه می آمدند بالا به مادرم می گفتند بچه ها شما نباید زیاد بدوند چون مزاحم ما هستند. از همه ی پیرزن ها متنفر بودم. هشت سالم بود که اسباب کشی کردیم به ساری. این بار یک خونه بزرگ دوبلکس که اجازه داشتم بدوم و جیغ بزنم و باغچه پشت حیاط را بیل بزنم. بعد از سالها در 17 سالگی دوباره آپارتمان نشین شدیم. خانه 120 متر بود اما من احساس زندگی در قوطی کبریت داشتم، همسایه بغل دستی ما یک اقای چاق ِ عرق خور بود، وقتی به طبقه ی سوم می رسید صدای نفس نفس زدش را می شد شنید، اسم ش را گذاشته بودیم آقای نفس، عطسه هایش هم همچنین معروف و گوشخراش بود. همیشه پدرم را که می دید دعوتش می کرد به (لفظ خودش) شربت خوردن! خانه البته به جز آقای نفس، تفریحات دیگری هم داشت، از نظر معماری هم بد نبود، آشپزخانه بزرگ و خوش ساخت و اتاق های خوش زاویه اما سیستم گرمایی بد. سال دوم دانشگاه از آنجا هم اسباب کشی کردیم به یک واحد فسقلی تجاری که پدرم ساخته است. زندگی ما شد حمام و دستشویی یکجا، آشپزخانه کوچک، کمد دیواری پر از وسیله. تنها یک چیز که در مورد این خانه دوست دارم پشت بوم بزرگی ست که بعضی روزها در اختیار من است که لباس جدید بپوشم و از خودم عکس بگیرم.
در تهران در زمینه ی خانه عوض کردن هنوز نوعی ویرجین به حساب می آییم! اولین خانه مان پارسال قولنامه شد. آپارتمان کوچک و کمی تا قسمتی قراضه بالای کوه های شمال غرب تهران. وسایل خانه را اما با اشتیاق و عشق جدیدی خریدم ، زندگی جدید و نیمه مستقل م را آغاز کردم، در کنار دوست پسر عزیزی خوابیده ام و حالا این خانه جدید، کمی پایین تر است، کمی بزرگتر، کمی پر امکانات تر. به علاوه بالکنی که می شود دستت را روی نرده هایش بگذاری و باد را با موهایت حس کنی.
به تاریخ خونه های زندگی من خوش آمدی، طولی نخواهد کشید که دیگر با هم غریبه نیستیم.