کتاب "نون نوشتن" دولت آبادی دستم بود، داشتم فکر می کردم چقدر کسل کننده و مزخرف است این کتاب. تازه از خواب بیدار شده بودم، از آن روزهایی بود که بعدازظهر از خواب بیدار می شوی و نمی دانی الان صبح است یا عصر؟ تمام اتفاقات اخیر زندگی را مرور می کنی تا بفهمی الان باید چه کار کنی و کلا چی به چی است، حتی اینقدر گیجی که باید تقویم موبایل ات را هم نگاه کنی. داشتم می گفتم، همینجوری دراز کشیده بودم روی تخت و به همه چیز عالم فحش می دادم که چوب های زیر تخت افتاد و کاملا با تختم فرو رفتم! آهسته و با احتیاط بلند شدم و خودم را نجات دادم. لپ تاپ را بغل کردم و کشان کشان تا هال پذیرایی آمدم. هیچ جای خانه جای من نیست؛ بیشتر از 5 دقیقه نمی توانم روی مبل بنشینم و با کنترل ماهواره کانال ها را بالا پایین کنم، روی میز غذا حداکثر 10 دقیقه اگر موقع وعده غذایی باشد می شینم.جلوی میزتوالت نیم ساعت، وقتی بخواهم آرایش کنم و از خودم عکس بگیرم. اتاق خواهرم جای راه رفتن نیست بس که دفتر و کتاب و برگه ریخته است.
خیلی غم گینم و فکر نداشتن جایی برای دراز کشیدن و فیلم دیدن بدترش می کند. فعلا آمده ام روی تخت خواهرم و اشک هایم را پاک کرده ام، نمی خواهم در مورد حالم حرف بزنم. کلمات پر از سوتفاهم و کج فهمی اند، جمله ها و حروف ربط قضاوت برانگیز می شوند، پاراگراف ها معنی های عجیب وغریب می گیرند. فقط می نویسم که دلم می خواست دو شب را با تو بگذرانم ولی تو ترجیح می دادی با پدرت فوتبال جام جهانی ببینی. دتس آل
بقیه سخنرانی را فقط باید رو در رو و چشم تو چشم بگویم.