لازم است یک سرو سامانی به روابطم دوستی ام بدهم. چند وقت است بیشتر با پسرها سرو کار داشته ام. هر وقت بی حوصله و پکرم سراغ پسرها می روم. آنها اهمیت نمی دهند. بی خیال و خونسردتر از من رفتار می کنند. با یک "به تخمم" ساده به ریش مشکلات می خندند! من علاوه بر تمام جذابیت هاشان احساس آرامش می کردم. اما روابطم همین طور نباید ادامه پیدا کند. همین خونسردی شان گه گاه تا مرز جنون حرصم را در می آورد. به علاوه دخترها و حضور دوست داشتنی و صمیمی شان را از دست داده ام و روابطم روی سطح مانده است. باید تعریفم را از دوستی با آدمها ری ست کنم، باید قوانین دوستی ام را دوباره بچینم و هر چه زودتر خودم از این مجازستان خلاص کنم و وارد دنیای واقعی شوم.الان چهار سال است که می خواهم به دنیای واقعی برگردم؛ چهار سال آزگار!