ترافیک تهران را دوست دارم. ماشین سواری با دنده یک، چراغ قرمزهای طولانی مدت، اتوبان های دراز، راه بندون ماشین های بی شمار همگی فرصتی اند برای مبهوت شدن. مخصوصا اگر توی تاکسی باشی، رادیوی ماشین خاموش باشد و تو عقب ماشین گوشه ی سمت راست نشسته باشی و هیچ همراهی هم برای گپ زدن نداشته باشی. یا اگر توی ماشین بابا صندلی جلو نشسته باشم و سی دی موسیقی مورد علاقه ام را بگذارم و با خیال راحت فرو بروم در هپروت، همان موقع که از کائنات و هستی می خوام کمی ترافیک ش را بیشتر کند، فقط یک دور دیگر همه سی دی را گوش بدهم و فقط کمی بیشتر توی خیالاتم غوطه بخورم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر