وقتی که دیگر هیچ کاری نمی شود کرد باید وبلاگ نوشت. در وضعیتی هستم که خانه را گند گرفته است، یک موجود گرسنه هستم که باید بلند شود همه جا را جمع و جور کند و غذا درست کند. ولی این اصلا کار جالبی نیست. دیشب و امشب دو شبی هستند که من پاک زده است به مغزم. تمام مشکلات و بدبختی ها یکی یکی می آیند سراغم و من هم در جواب شان گریه سر می دهم. یعنی این مشکلات خودشان صف کشیده اند یکی یکی و کاملا به نوبت به مغز اینجاب رجوع می کنند. حتی از آخرین باری که من درس خوانده ام مدت ها می گذرد و امتحانات پایان ترم دارند شروع می شوند. ولی درس خواندن هم اصلا کار جالبی نیست در حال حاضر. وقتی مادرت زنگ می زند می گوید فشارم بالا رفته از بس مشاجره کردیم، وقتی استادت نمی فهمد، کلا نمی فهمد و اساسا نمی فهمد.وقتی به مخ ت می رسد که وای هنوز موفق نشده ای از رابطه قبلی موو آن کنی و باز می شینی ساعت ها به خاطرش اشک می ریزی، وقتی دکتر آب پاکی را می ریزد و می گوید چقدر دیر آمدی کاری نمی توانم بکنم، وقتی از معده درد تمام روز و شب به خودت می پیچی ، وقتی پول نداری که داروهایت را حساب کنی، وقتی توی گرما شرشر عرق بریزی و از شال ت ایراد بگیرند، وقتی برای دوستی دل تنگ باشی و احساساتت غلیظ تر از همیشه ولی زحمت تلفن جواب دادن هم به خودش ندهد، حوصله حرفایت را کلا و جزا نداشته باشد بعد خب حسی نمی ماند که حتی بروی توی آشپزخانه تخم مرغ را بندازی توی آب، بخوری تا معده دردت کمتر شود، یا حتی موهایت را خشک کنی یا پمپ کولر را بزنی که سرما نخوری. فقط صحبت های یک دوست می توانست امشب من را بسازد. و چون دوستی وجود ندارد، وبلاگ وجود دارد. چون وبلاگ ساکت است و حرف نمی زند فقط گریه می تواند این همه احساس منفی را از این مغز براند، فقط همین یک راه.