من یه همچین آدمی شدم که دیگه از اینکه اس ام اس کس مهمی نمیاد برام و کس مهمی بهم پی ام نمی ده که توی دل ام پر و خالی بشه ، ناراحت که نیستم در آسایش هم هستم. و دست از لوس بازی و چس ناله کردن و توهم داشتن و اینا برداشتم. فقط بعضی موقع ها که فک می کنم به حال و هوای خودم توی روزهای خیلی قبل، اشک از چشمام می چکه. بعدش می گم:خب گریه کردی؟ همینه که هست، ایت دیدِنت وُرک! بعد دیگه لازم نیس برا خودم فلسفه ببافم که به چه دلیل دقیقا و چرا؟ و آیا می شد؟ و چرا نشد؟!
آدمی از این جهت که می تواند یک سری ضربه ها به مغزش وارد کند و حافظه اش را بتکاند و فراموش کند، بسیار شانس آورده. از بیولوژی تشکر می کنم!