۱۳۹۰ آذر ۱۱, جمعه

فکر کنم که دوباره باید برگردیم به وبلاگ نویسی. عصر جمعه ی مزخرفی ست و هر کاری اش می کنی قابل تحمل نمی شود. دانشگاه رفتنم دارد تمام می شود به همین زودی. همکلاسی هایم را خیلی دوست داشتم. با وجود تمام اختلافات سنی و اعتقادی آدم های جالبی بودند. یعنی هر کدام یک ویژگی خاصی دارند که بعدا دلم واقعا برایشان تنگ می شود. توی درسها حسابی جا افتاده ام و لذت می برم ازشان. فعلا آدمی شده ام که فقط به بیولوژی ایمان دارم. یعنی حوصله ی هیچ استدلال دیگری را جز "طبیعی بودن" ندارم. اصلا دیدگاه م به همه چیز این طوری است که "حالا ببینیم طبیعت ماجرا چه می گوید".
فکر می کنم که من واقعا در وضعیت خوبی به سر می برم. یعنی بیشتر مواقع سرحال و پر انرژی هستم. اتاق و میز آرایشم پر از رنگ و بوست. با آدمهای اطرافم رابطه ی معمولی آرامی دارم. به فکر شیطنت هایم هستم. به فکر ریسک کردن هایم هستم. دوست دارم آدمهای جدید را امتحان کنم. یک عادت خوبی دارم و آن هم این است که زود ویرم می گیرد چیزهای جدید را امتحان کنم. با پسری بخوابم که عاشقش نیستم. از داروخانه کاندوم بخرم. از خودم عکس اروتیک بگیرم. دوست دارم تجربه کنم و انرژی فوق العاده زیادی برایش دارم.
هر روز به خودم یادآوری می کنم که باید زبانم را قوی کنم. رفتم کلی کتاب خریدم. کلی برنامه ریزی کردم. دوره ی کلاسهای آیلتس هم دارد تمام می شود. استاد لیسینگ ام خیلی من را دوست داشت و یکبار دیگر به انگلیسی خواندن مشتاقم کرد. بهمان گفته اند که مجله بخوانیم و مستند ببینیم. مجله تایمز و ریدر دایجست و چند تای دیگر را گذاشته ام توی کیفم هر وقت که بیکار بودم نگاهشان کنم. امروز هم خودم را مجبور کردم مستند بی بی سی ببینیم. می دانید، من دیگر نه از سیاست هیچی می فهمم نه از مسائل اجتماعی. هیچ علاقه ای هم ندارم بهشان. استادم چپ و راست می زند توی سرمان که شما اطلاعات عمومی تان هیچ است. شما می دانید نیروهای ناتو دارند چه غلطی می کنند؟ یا لیدی گاگا چه کسی است؟ برای امتحان آیلتس این اطلاعات هم لازم است. حالا من خودم را مجبور کرده ام که از این چیزها بخوانم ولی فقط بی حوصله ام می کند یا خوابم می برد. استاد عزیز! کاش می فهمیدی که "بی تفاوتی مطلق" یعنی چه. کاش می فهمیدی آدمی که دیگر ککش نمی گزد توی مملکت ش هر روز به وقیحانه ترین و وحشتیانه ترین شکل ممکن خون بریزند، تجاوز کنند، دزدی کنند، آدمی که به مرحله ی ندیدن و نشنیدن مطلق رسیده است چه می فهمد نیروهای ناتو چه کوفتی هستند.
می دانید، بیولوژی می گوید که وقتی مبارزه ای ارزشش را ندارد، مهاجرت تنها راه ممکن است. حتی اگر بچه هایت را جا بگذاری و بروی به دنبال حفظ بقا. متاسفانه طبیعت ماجرا همیشه قشنگ ترین و ایده آل ترین شکل ممکن نیست و می تواند بی رحمانه تر از این حرفها باشد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر