ساعت 3 نیمه شب است و من باز هم نمی توانم بخوام. اگر بابا مامان وسط هال خانه نخوابیده بودند، حتما می رفتم دستشویی بعد پودر شکلات داغ را می ریختم توی آب جوش و چیز کیک را از یخچال در می آوردم و دوتائی می گذاشتم شان روی میز کوچک اتاقم. بعد کیسه آب گرم را پر از آب جوش می کردم و می گذاشتم روی پشت و گردن م. ولی چون همه ی این کارا سرو صدا ایجاد می کند و به نور کافی و اعصاب سر جا احتیاج دارد، نمی توانم انجام شان دهم. به جایش توی تاریکی کتاب "ویران می آیی" سناپور را پیدا کردم و زیر نور چراغ مطالعه شروع کردم به خواندن. می دانید چند وقت است که کتاب نمی خوانم؟ یک زمان هایی نویسنده ها را می شناختم و هر هفته بودجه عظیمی به کتاب خریدن اختصاص می دادم. اما در چند سال اخیر تنها چند برگ کتاب ادبیات ورق زده ام. فکر می کنم حالا زندگی بهتری دارم از آن موقع ها. حالا توی بطن زندگی هستم و اتفاق ها را به جای آن که از جنس ورق های کاغذ لمس کنم، از جنس خودشان، هر چه که
هستند لطیف، زخمت یا معمولی لمس می کنم.
کتاب ویران می آیی را گذاشتم زمین و لپ تاپ را روشن کردم. در این زمانه هیچ چیز به اندازه ی وبلاگ نویسی درد را کم نمی کند. پریشب در مهمانی دوستی، سخت رقصیده ام و نوشیده ام و حالا بدنم درد می کند. عضلاتم گرفته است و اسپاسم دارد. با حمام آب گرم امروز هم بهتر نشده ام. رفته بودم که خوب تر شوم و بی خیال تر شوم و مست گوشه ی مبل بیفتم و به هر جوک بی مزه ای بخندم. همینطور هم شد، ولی ته مانده ش ماند برای این شب ها که خوب نیستم و نمی توانم توی تخت راحت ام بخوابم و کاملا آگاهم به اتفاق هایی که دارند می افتند.
باز یادم افتاد که دو سال پیش چقدر ساده عاشق بودم و چقدر حال خوبی داشتم. حالا دیگر اینقدر ساده خوب بودن، جوابگو نیست. آدم های اطرافم زورگو و سخت گیر شده اند، خودم از آنها بدتر. هر کسی وارد حریم خصوصی م می شود پس ش می زنم بعد هم با پتانسیل عجیب و غریبی به یکی از روابط م گند می زنم تا جبران گند کاری دیگران شود! بعد به هر کلکی می خواهم فرار کنم از این وضع، باز داستان جدیدی پیش می آد که خرم را می گیرد.بعد یک چیزی می شود تو مایه های دست و پا زدن های ناشیانه در مسابقه ی شنای حرفه ای.
هیچ باورم نمی شود که سر چند جمله ی احمقانه دیشب این طوری زار زده باشم و با آدم های غیر مهم زندگی ام این طور جدی درگیر شده باشم و روابطم به یک سمت بد اعصاب خوردکنی سوق داده شده باشد. به این می گویند در رفتن کنترل از دست آدم. و به حال من می گویند درماندگی بعد از در رفتن کنترل از دست همان آدم.
فردا صبح باید آدم دیگری شده باشم. شب به خیر
هستند لطیف، زخمت یا معمولی لمس می کنم.
کتاب ویران می آیی را گذاشتم زمین و لپ تاپ را روشن کردم. در این زمانه هیچ چیز به اندازه ی وبلاگ نویسی درد را کم نمی کند. پریشب در مهمانی دوستی، سخت رقصیده ام و نوشیده ام و حالا بدنم درد می کند. عضلاتم گرفته است و اسپاسم دارد. با حمام آب گرم امروز هم بهتر نشده ام. رفته بودم که خوب تر شوم و بی خیال تر شوم و مست گوشه ی مبل بیفتم و به هر جوک بی مزه ای بخندم. همینطور هم شد، ولی ته مانده ش ماند برای این شب ها که خوب نیستم و نمی توانم توی تخت راحت ام بخوابم و کاملا آگاهم به اتفاق هایی که دارند می افتند.
باز یادم افتاد که دو سال پیش چقدر ساده عاشق بودم و چقدر حال خوبی داشتم. حالا دیگر اینقدر ساده خوب بودن، جوابگو نیست. آدم های اطرافم زورگو و سخت گیر شده اند، خودم از آنها بدتر. هر کسی وارد حریم خصوصی م می شود پس ش می زنم بعد هم با پتانسیل عجیب و غریبی به یکی از روابط م گند می زنم تا جبران گند کاری دیگران شود! بعد به هر کلکی می خواهم فرار کنم از این وضع، باز داستان جدیدی پیش می آد که خرم را می گیرد.بعد یک چیزی می شود تو مایه های دست و پا زدن های ناشیانه در مسابقه ی شنای حرفه ای.
هیچ باورم نمی شود که سر چند جمله ی احمقانه دیشب این طوری زار زده باشم و با آدم های غیر مهم زندگی ام این طور جدی درگیر شده باشم و روابطم به یک سمت بد اعصاب خوردکنی سوق داده شده باشد. به این می گویند در رفتن کنترل از دست آدم. و به حال من می گویند درماندگی بعد از در رفتن کنترل از دست همان آدم.
فردا صبح باید آدم دیگری شده باشم. شب به خیر
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر