غروب جمعه ای که شما وسط یک مشت آشغال و ظرف های کثیف و خونه ی بهم ریخته و هدیه ی دوستان نشستی، بهترین کار ممکن وبلاگ نوشتن است. دیروز جشن تولدم بود و امشب 25 سالم می شه. این تولد گرفتنه مصیبت های زیادی داشت مثل مشکلات خانوادگی، مالی، عاطفی و این چیزا. شاد بودن تو خانواده ما جایگاه مشخصی نداره و اساسا معتقدن  همین که زنده باشیم و نفس بکشیم و از غصه دق نکنیم کفایت می کنه. خب طبعا من یک ساختارشکن هستم و نمی ذارم اوضاع اینجوری بمونه. بنابراین تمام غرغرهای موجود رو تحمل کردم و کار خودم رو کردم. اساسا تدارک یه مهمونی کار سختیه. مخصوصا اینکه مدیربرنامه و خرکار بیشتر چیزها خودت باشی. شمع 21 و 22 و 23 سالگی م رو یه گوشه ای بی سروصدا فوت کردم ولی نمی ذارم از این به بعد در بیست و چندسالگی م به بهانه ی تولدم خوشحال نباشم، دوستام رو دور هم جمع نکنم و قر ندم و آهنگ تولدت مبارک نذارم و از سرخوشی فریاد نزنم. الان هم از خودم راضی ام و توی کاغذ کادوهای رنگی دارم تمدید روحیه می کنم و از اینکه وسط ماه جهنمی مرداد و رمضون به دنیا اومدم اخمام تو هم نیس:)