فقط لازم است بگویی ف..

توی کتابخانه نشسته ام، صبح کله ی سحر بیدار شدم و همه ش خواب دیده ام که دیر راه افتاده ام و به امتحانم نرسیده ام، سریع آمده ام دانشکده، توی راه هم همش سرگیجه داشتم و حالت تهوع. کتاب را ورق می زنم می بینم همه چیز از مغزم پریده است. اس ام اس می زند. جواب می دهم که تا راه افتادم حالم بد شد، خدا به خیر کند! جواب می دهد: "واسه خرید مرید کار داشتی من هستما! هان؟!" با خودم می گویم: یعنی چی این حرف؟ یعنی مثلا داری مسخره می کنی که تو همش غش غشی هستی و من باید باشم که برایت خرید کنم؟! آخر پسر جان! اون دفعه که رفتی آب میوه خریدی مگر من گفته بودم؟! خودت رفتی اصلا، من که سرم را برگردوندم گفتم نرو! خودت گفتی زود بر می گردم! اصلا تو که 300 کیلومتر دوری خرید چه جوری می خواهی بکنی؟! یعنی من که چیزی نگفتم اصلا! در جواب برایش می نویسم: منظور؟! بعد سریع پاک می کنم که این "منظور؟" خیلی حرف بدی ست. انگار با طرف دعوا داشته باشی و خیلی با خشونت است و من دوسش ندارم. تازه یک بار که خودت گفتی: منظور؟! من ناراحت شدم و توی دلم فحش دادم بهت! ولی این درست است که حالا خودم گه بازی در بیاورم و همان کار را تکرار کنم؟! نه! من چنین آدمی نیستم! می نویسم "یعنی چی؟!" نه نه لابد می گوید چقدر خنگه!متوجه اشاره من نشد! می نویسم چه خریدی آخه؟! پاک می کنم. موبایل را زمین می گذارم باز هم فکر می کنم. بالاخره فکر هایم را می کنم و می نویسم: بابا جان متوجه منظورت نمی شم! بعد آن "بابا جان" اول را پاک می کنم که فکر نکند من عصبانی ام و فکر کند من خیلی خونسردم و فقط متوجه نشده ام و اصلا فکر و خیال دیگر نکرده ام ! جواب اس ام اس بعد از چند دقیقه: اشتباه زدم، "مواظب خودت باش" رو هم واسه یکی دیگه فرستادم!:D
و در آن لحظه بود که من کاملا لال شدم !

*...به جای فرح زاد به فـ اک می روم!